Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Εγώ που λες φίλε μου, όταν σου συστήθηκα, σου είπα μόνο το όνομά μου.
Νέτο, σκέτο.
Κι εσύ, αποφάσισες να παίξεις.
Πίστευες, πως μπορείς να παίξεις.
Μπράβο σου και μαγκιά σου, αλλά δεν με μέτρησες σωστά.
Δεν μέτρησες φίλε μου πως από τις πίστες του παιχνιδιού σου, εγώ θα ήμουν η πιο δύσκολη.
Δεν μέτρησες φίλε μου πως για να με κερδίσεις δεν αρκούσαν τα μεγάλα λόγια και η επίδειξη δυνατοτήτων.
Χρειαζόντουσαν αποδείξεις, κόπος, προσπάθεια, χρόνος.
Χρειαζόταν να βάλεις μυαλό και ψυχή.
Και ξέρεις φίλε μου, εγώ, δεν αρνήθηκα ποτέ τον ρόλο που μου έδωσες.
Παιχνίδι με ήθελες.
Παιχνίδι (σου) έγινα.
Μόνο που κάθε παιχνίδι έχει τους κανόνες του κι εγώ είχα τους δικούς μου.
Κι όταν εγώ σου έλεγα τους κανόνες, εσύ κοίταγες υπεροπτικά κι αμέριμνα.
Και τώρα μου ζητάς τα ρέστα.
Λυπάμαι φίλε μου, εγώ είχα μόνο έναν κανόνα.
Έχεις μια ευκαιρία μόνο για να με κερδίσεις.
Δεν ήμουν από τα κλασικά παιχνίδια, εκείνα τα συνηθισμένα με τις τρεις ζωές.
Εγώ, είχα μόνο μια ευκαιρία να σου δώσω κι εσύ, έπρεπε να ξέρεις τι να την κάνεις.
Μετά το game over, η ζωή ξεκινάει από την αρχή, αλλά όχι και για τους δυο μας.
Εσύ, αναζητάς καινούριο παιχνίδι, πιο εύκολο, πιο βατό, πιο… διαχειρίσιμο.
Κι εγώ, εγώ φίλε μου, θα ψάξω έναν άντρα που θα ξέρει πως ο μόνος τρόπος για να κερδίσει το παιχνίδι, είναι να με έχει σύμμαχο, όχι αντίπαλο.
Game over..
