Αγαπημένη δασκάλα ή δάσκαλε,
σήμερα, θα χτυπήσει το πρώτο κουδούνι της χρονιάς κι εγώ θα σου αφήσω εκεί δυο κομμάτια από την ψυχή μου.
Τα δυο μικράκια μου.. και δεν μου είναι καθόλου εύκολο να ξέρεις.
Ξέρεις, θέλω από καιρό να σου πω ευχαριστώ αλλά δεν πρόλαβα και στο χρωστάω.
Σε ευχαριστώ που προσέχεις τα παιδιά μου, σαν να είναι δικά σου κι αυτό το κάνεις για εκατοντάδες παιδιά μέσα στα χρόνια της καριέρας σου.
Σε ευχαριστώ που για τις ώρες αυτές, είσαι τα μάτια μου κι η αγκαλιά μου για τα παιδιά μου.
Σε ευχαριστώ που τους μαθαίνεις όλα εκείνα που θα χρειαστούν στην ζωή τους μεγαλώνοντας.
Όχι, δεν λέω για τα μαθήματα.
Σου λέω για εκείνα που ξεκίνησα εγώ να τους μαθαίνω και ξέρω πως θα το ολοκληρώσουμε μαζί.
Τους μαθαίνεις να αγαπούν, να σέβονται, να ανακαλύπτουν τον κόσμο κι όταν κάποιος τους ρίχνει από τα σύννεφα, εκείνα να ξανασηκώνονται.
Σε ευχαριστώ που θα προσέξεις να μην τα πληγώσει κανείς. Να μην τα πονέσει. Να μην χειριστεί βίαια την ψυχή τους.
Σε ευχαριστώ που δεν θα μείνεις στη στείρα γνώση αλλά θα “παίξεις” με έννοιες όπως η διαπαιδαγώγηση, η ασφάλεια, το bullying..
Σε θαυμάζω κι ας μην στο έχω πει.
Εγώ παλεύω με δυο και μου φαίνεται βουνό κάθε μέρα.. κι εσύ με δεκάδες και αντέχεις.
Κάθε μέρα, επί χρόνια.
Αντέχεις διαφορετικούς χαρακτήρες, με διαφορετικές ανάγκες και βιώματα, με διαφορετικά όνειρα και μέσα σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που κατακρεουργεί την δημιουργικότητα και απαγορεύει να νιώσεις και να εκφραστείς.
Κι εσύ αγαπημένη ή αγαπημένε, προσπαθείς να βάλεις χρώμα στο γκρι και να κάνεις τη βουή τραγούδι.
Σε ευχαριστώ που γίνεσαι εγώ.. να μου το προσέχεις και να μου το αγαπάς!
