Γράφει η Λιάνα Ζαφειράτου
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ξυπνάει το παιδί μέσα μου. Είναι η ατμόσφαιρα, οι παιδικές ταινίες, το στολισμένο δέντρο με τα φωτάκια του, τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια… Είναι αυτό το “love is the air”!
Κάθε χρόνο εκτός από φέτος. Περίεργος Δεκέμβρης ο φετινός. Δεν είναι όλα όπως πέρσι, κάτι έχει αλλάξει. Στο σπίτι δεν είμαστε πια τρεις, λείπεις και λείπεις πολύ! Φέτος είχα μια αδιαφορία για όλα αυτά. Ακόμα και για τη στολισμένη πόλη, που άλλοτε μου άρεσε να περπατάω και να χορεύω σαν μικρό παιδί στους δρόμους της. Ακόμα και για τις γιορτές που έρχονται, πάλι αδιάφορη ήμουν. Βλέπεις, είναι και ο μήνας που έχεις την γιορτή σου.
Ξαφνικά ένα τηλέφωνο μου θυμίζει πως μπορείς να είσαι ακόμα εδώ. Ακούω τη φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής να μου λέει πως δεν είναι περίεργη μέρα, κακώς είσαι κάπως, γιατί ακόμα τους αγαπάμε και τους θυμόμαστε. Έτσι είναι ακόμα εδώ. Κάπου εκεί αρχίζει να γυρίζει σιγά σιγά η ρόδα της διάθεσης μου (Α, ρε σύμπαν, άμα έχεις κέφια!). Τα βήματα μου και η διάθεσή μου δεν είναι τόσο βαριά πια. Η μέρα προχωράει και το απόγευμα στο σπίτι μια φίλης, μαζί με τα απαραίτητα αξεσουάρ (καφέ και τσιγάρο), γυρίζει και μου λέει, ψάχνω το παιδί και μου λείπει, παρόλο που ξέρω που είναι και παρόλο που το πρωί ήταν εδώ! Μιλάει για το παιδί και αστράφτει ο κόσμος από την αγάπη της!
Η μέρα πέρασε και εμένα το επόμενο απόγευμα με βρίσκει στους δρόμους του Πειραιά να περπατάω. Αρχίζει να έρχεται στα αυτιά μου μια ωραία χριστουγεννιάτικη μελωδία, αρχίζω και παρατηρώ τον στολισμένο Πειραιά. Έχει βάλει τα καλά του και γιορτάζει, όπως όλος ο κόσμος. Γιορτάζει την αγάπη. Η μουσική προέρχεται από το δημοτικό θέατρο, από μια μικρή ορχήστρα ( η οποία παίζει πολύ ωραία παρεμπιπτόντως). Τα παιδιά παίζουν με τα μπαλόνια τους χαρούμενα, κόσμος πηγαινοέρχεται στους δρόμους με ένα βήμα πιο ανάλαφρο. Το βλέπω, κάτι στην ατμόσφαιρα έχει αλλάξει. Love is in the air again!
Σιγά σιγά αρχίζω να θυμάμαι. Αυτός ο μήνας έχει μέσα του αγάπη σε όλες τις μορφές και διαστάσεις της. Δεν έχω τόσο αδιάφορη και μουντή διάθεση πια. Μπορώ και χαμογελάω αβίαστα. Σκεφτόμουν αν υπήρχε Αϊ – Βασίλης να του ζητήσω εσένα, αλλά τώρα ξέρω τι να ζητήσω: αγάπη. Μόνο έτσι θα είσαι και εσύ εδώ.
Η δύναμη της αγάπης είναι πολύ μεγάλη, μην την υποτιμήσετε ποτέ. Δεν έχει σημασία σε ποια μορφή της την έχετε συναντήσει. Η δύναμή της είναι μεγάλη σε όλες τις μορφές και διαστάσεις της. Μπορεί να ενώσει ανθρώπους, να μηδενίσει αποστάσεις, να μετακινήσει βουνά. Μην σκεφτείτε ποτέ ότι είναι αδυναμία, γιατί έχει το κατάδικό της δίχτυ αυτοπροστασίας. Όσο δεν την φοβόμαστε και την εκφράζουμε, τόσο μεγαλώνει η αγάπη, τόσο δυναμώνει και η αυτοπροστασία της. Μόνο μην τη φοβηθείτε αλλά να την εκφράζετε. Ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά ακόμα και ένα βλέμμα είναι αρκετό για να φανερώσουμε την αγάπη που έχουμε όλοι μέσα μας.
Πάντα μου έλεγες ότι είναι σημαντικό να έχεις ανθρώπους γύρω σου, που σε νοιάζονται, σε αγαπάνε και γιατί όχι, σε θαυμάζουν και να στο δείχνουν. Κάτι πρέπει να έχω κάνει σωστά ή καλύτερα κάτι έχουμε κάνει και οι δύο σωστά, ε μπαμπά;
Καλές γιορτές σε όλους κοντά σε ανθρώπους που σας νοιάζονται και σας αγαπάνε και μην ξεχνάτε να εκφράζετε και εσείς αυτή σας την αγάπη.
