Blog

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου

Την συνάντησα στη Φωκίωνος Νέγρη, λίγο καιρό αφού είχε κυκλοφορήσει ο δεύτερος προσωπικός της δίσκος με τίτλο “Υποψήφια μάνα”. Με έστησε λίγα λεπτά, όπως άλλωστε το συνηθίζει, αλλά πώς να θυμώσεις σ’ αυτό το πλάσμα, που ακόμα χαμογελάει σαν παιδί;
Καθίσαμε σ’ ένα καφέ στην πλατεία και αμέσως της είπα:

-Μάρω, έχω άγχος. Δεν το έχω ξανακάνει. Δεν έχω ξαναπάρει ποτέ συνέντευξη.
-Χαλαρά, μου λέει, θα πίνουμε τον καφέ μας και θα τα λέμε και εσύ απλά θα κρατάς που και που σημειώσεις.

Το θέμα της συζήτησης ήταν η μουσική και ο έρωτας, με όσα συνεπάγονται αυτών. Ξεκίνησα, λοιπόν, με μια μάλλον κλισέ ερώτηση.

– Η μουσική είναι έρωτας ή ο έρωτας μουσική;
– Η μουσική είναι έρωτας, απάντησε εκείνη χωρίς δεύτερη σκέψη.
– Πότε παίρνεις την απόφαση να βγεις από μία σχέση; Και πόσο εύκολα ή δύσκολα φτάνεις σ’ αυτό το σημείο;
– Για κάποιον ανεξήγητο λόγο με χωρίζουν, δεν χωρίζω. Γι’ αυτό άλλωστε έχω γράψει και τόσα τραγούδια με αυτή τη θεματολογία.

Η επόμενη ερώτηση ήρθε αβίαστα.
– Ποιο ήταν το πρώτο τραγούδι που έγραψες για χωρισμό σου;
– Δεν θυμάμαι αν ήταν πρώτο το “Ε, δεν ήταν και τίποτα” ή η Νεράιδα. Ένα από τα δύο.
– Πρώτος έρωτας;
– Ένα ξανθό αγόρι με μπλε μάτια. Στο δημοτικό. Το οποίο θα διατηρήσει την ανωνυμία του.
– Για να ερωτευτείς, λοιπόν, έναν άντρα, τα μπλε μάτια είναι ένα από τα ζητούμενα;
– Ε, όχι… Αλλά σίγουρα τα μάτια θα κοιτάξω σε πρώτη φάση. Ανεξαρτήτως χρώματος, το βλέμμα είναι εκείνο που θα με κάνει να τον ερωτευτώ.
– Άλλες προϋποθέσεις που “πρέπει” να πληροί;
– Το χιούμορ. Να με κάνει να γελάω. Είναι πολύ σημαντικό το γέλιο σε μια σχέση. Οποιαδήποτε σχέση.
– Συμπλήρωσε τη φράση “Όταν είμαι ερωτευμένη…”
– Τρελαίνομαι!
– Ενώ όταν δεν είσαι ερωτευμένη;
– Ζω!

 

– Πόσο “μαζί” αντέχει ο έρωτας;
– Όχι πολύ. Μου αρέσει η συντροφικότητα, την αποζητώ. Αλλά πιστεύω πια, όσο μεγαλώνω, πως για να αντέξει ένας έρωτας, μία σχέση, δεν πρέπει να το μπουχτίζεις το πράγμα. Κρίνοντας από μένα τουλάχιστον, θεωρώ πως είναι απαραίτητο να υπάρχει ελεύθερος χώρος και χρόνος από το “μαζί”. Δεν μ’ αρέσει να κρέμομαι από κάποιον, ούτε εκείνος από μένα.
– Παρ’ όλ’ αυτά φαντάζομαι πως σε περιόδους έρωτα θα έχεις κάνει κάποιες “ξεφτίλες”, κάτι για το οποίο είναι πολύ πιθανό να ντρέπεσαι σήμερα.
– Ε, βέβαια, όλο και κάτι, μου απαντάει γελώντας.
– Θέλεις να μου πεις;
– Κλασικά, με είχε χωρίσει ένας κι εγώ είχα πάει έξω από το σπίτι του και είχα στηθεί εκεί, αφού δε μου είχε αφήσει άλλο τρόπο επικοινωνίας. (Γελάει…) Αυτά ανήκουν στο παρελθόν, οπότε μπορούμε να γελάμε τώρα.

– Ποια η σχέση σου με το δίδυμο “Έρωτας και χρόνος”; Θεωρείς πως χρόνος είναι σύμμαχος ή εχθρός του έρωτα;
– Θεωρώ πως είναι σύμμαχος της σχέσης. Με το χρόνο όλη αυτή η αναμπουμπούλα του έρωτα, αυτή η παράνοια, εξασθενεί και μένει ό,τι πρέπει να μείνει. Μένει το “μαζί”. Το “καλά μαζί”.
– Ανεκπλήρωτος έρωτας;
– Πολλοί…
– Και; Πονάνε;
– Όχι, μωρέ. Είναι απλά γλυκές αναμνήσεις.

– Χωρίς έρωτα είπαμε μπορείς να υπάρξεις. Ζεις, όπως είπες. Χωρίς ποιο τραγούδι σου, όμως, δεν μπορείς να υπάρξεις live; Υπάρχει κάποιο τραγούδι που λες πάντα, σε κάθε εμφάνιση;
– Ναι, το “Αργεί να ξημερώσει”. Δεν λείπει ποτέ.
– Πες μου γιατί.
– Γιατί θεωρώ πως αυτό το τραγούδι είμαι “Μάρω”. Είμαι εγώ. Είναι η ταυτότητά μου.
– Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε και ο δεύτερος προσωπικός σου δίσκος.
– Ναι, μετά από πολλά χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε ο πρώτος, ήρθε ο δεύτερος.
– Μπορεί να άργησε, αλλά το αποτέλεσμα σε δικαίωσε.
– Δεν ξέρω αν με δικαίωσε, αλλά σίγουρα έχω μεγάλη χαρά. Είναι κάτι που το ήθελα πολύ. Και το πάλεψα πολύ.

– Όλα τα κομμάτια έχουν την υπογραφή σου, στίχοι και μουσική δικά σου. Μίλησέ μου γι’ αυτό. Πώς γίνεται σε κάθε τραγούδι σου να χωράς μέσα και λύπη και έρωτα και θυμό μα και τόσο χιούμορ;
– Δεν ξέρω. Έτσι το βιώνω, έτσι το γράφω. Τα νιώθω όλα. Και όλα ταυτόχρονα μάλλον.
– Την ώρα που πονάς, δηλαδή, για έναν χωρισμό, μπορείς ταυτόχρονα να αυτοσαρκάζεσαι;
– Άνετα! (Γελάει) Το χιούμορ δε λείπει ούτε από τέτοιες στιγμές.
– Γράφει κυρίως, αποκλειστικά θα έλεγα, για τους χωρισμούς σου. Μόνο τότε έχεις την ανάγκη; Όταν είσαι σε σχέση, δεν έχεις την ανάγκη να γράψεις γι’ αυτήν;
– Καθώς φαίνεται όχι. Όταν έχω σχέση, ζω τη σχέση. Δεν έχω χρόνο να γράψω γι’ αυτήν. Όταν χωρίζω, έχω όλο το χρόνο να γράψω για το κακό που με βρήκε.

– Αθήνα ή Λουτράκι;
– Λουτράκι. Δεν τη μπορώ την Αθήνα, μωρέ. Έρχομαι συχνά, έχω φίλους, δουλειές. Έχει και τα καλά της, δε λέω. Αλλά έχω συνηθίσει αλλιώς. Δεν μπορώ να μένω για πολύ εδώ, γι΄αυτό προτιμώ να πηγαινοέρχομαι.

– Απαραίτητη προϋπόθεση στον αμοιβαίο έρωτα;
– Ο θαυμασμός.
– Περιέγραψέ μου τον έρωτα. Τι είναι ο έρωτας για σένα; Πώς μοιάζει;
-Ο έρωτας είναι μια μουσική σκηνή για δύο.
Και είναι καρκίνος.