Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Η γενιά μου είναι ένα συνονθύλευμα τεμπέληδων, ωφελιμιστών και κακομαθημένων ανθρώπων. Μας ενδιαφέρει μονάχα η προσωπική μας ικανοποίηση. Μονάχα αυτό και τίποτε άλλο.
Ακόμη και στον έρωτα μια γενιά τεμπέληδων είμαστε..
Είμαστε όλοι “κλειδαμπαρωμένοι” στο συναισθηματικό μας καβούκι. Όλοι μας, εγωιστές. Εγωιστές που αποδεχθήκαμε πλήρως την ατομιστική πλευρά της κοινωνίας στην οποία ζούμε. Μας χαρακτηρίζει η ανυπαρξία της συναισθηματικής επικοινωνίας.
Είμαστε όντα, συναισθηματικά ανάπηρα. Άνθρωποι που το βάλαμε πολύ εύκολα κάτω και αποσυρθήκαμε στο μικρόκοσμό μας, στην πρώτη δυσκολία που παρουσιάστηκε.
Για γέλια είμαστε αλήθεια..
Περιμέναμε εναγωνίως τον μεγάλο έρωτα και το μεγάλο πάθος. Κι όταν μαζί μ’αυτό ήρθε και η πρώτη στραβή, εγκαταλείψαμε με την ουρά στα σκέλια. Έχουμε μάθει να μην προσπαθούμε για τίποτε που απαιτεί συναισθηματική αφοσίωση. Έτσι μάθαμε. Έτσι μας έμαθαν. Όλα τα βρίσκουμε έτοιμα πλέον. Έτοιμο σεξ, έτοιμοι “προβαρισμένοι” οργασμοί, έτοιμα “καλογυαλισμένα” συναισθήματα. Έχουμε έτοιμες απαντήσεις για όλα. Έχουμε έτοιμους “στημένους” καβγάδες για όλα.
Κρυβόμαστε πολύ σήμερα.. Η γενιά μου κρύβεται πολύ. Κρυβόμαστε πίσω από οθόνες, συνομιλίες και συσκευές τηλεφώνων. Οι ανασφάλειες και οι φόβοι μας για απόρριψη, μας έχουν ωθήσει στη δημιουργία μιας βιτρίνας. Ενός εξιδανικευμένου εαυτού που τις περισσότερες φορές δεν έχει ουδεμία ομοιότητα με το ποιοι πραγματικά είμαστε.
Ο έρωτας κουράζει πλέον.. Το βλέπω καθημερινά. Κουράζει γιατί απαιτεί συνεχή προσπάθεια, συνεχή χιλιόμετρα. Πολλά – πολλά χιλιόμετρα. Κι οι άνθρωποι σήμερα δεν είναι διατεθειμένοι να ξεβολευτούν ούτε εκατοστό μακριά από την ασφάλεια που τους προσφέρει ο “εαυτούλης” τους.
Είμαστε μια γενιά που αντί να γράφει ιστορίες έρωτα κρύβει το αποπροσανατολισμένο “εγώ” της, πίσω από γλοιώδη “stories”..
