Blog

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου

Δυο μάτια γυαλίζουν μέσα στο σκοτάδι.
Ησυχία.
Στρέφονται προς το μέρος μου και καρφώνονται μέσα στα δικά μου.
Μέσα στην ησυχία ακούστηκε η ανάσα μου να κόβεται. Μέσα στην ησυχία ακούστηκαν οι χτύποι της καρδιάς μου να αυξάνονται, να γίνονται πιο γρήγοροι, θαρρείς και κάποιος τους κυνηγούσε και έπρεπε να ξεφύγουν.
Έκανα να πάρω το βλέμμα μου από το δικό σου μα είχα παγώσει. Προσπαθούσα να κουνηθώ από τη θέση μου, μα λες και τα πόδια μου είχα χωθεί στο τσιμέντο και δεν μπορούσα να κάνω βήμα.
Έστεκες εκεί, απέναντί μου, αγέρωχος και ήρεμος και με κοιτούσες.
Τα είχα χάσει. Ένιωθα ότι θα πέσω κάτω και ταυτόχρονα πως πετάω ψηλά.
Ένιωθα τα πόδια μου να κόβονται και έψαχνα να πιαστώ από κάπου.
Μα τα μάτια μου πάντα καρφωμένα στα δικά σου.
Ούτε βλέφαρο δεν κουνούσες, απλά στεκόσουν και με επεξεργαζόσουν.
Θαρρείς και έψαχνες να βρεις τι κρύβω, τι σκέφτομαι, ποια πραγματικά είμαι.
Ένιωθα το βλέμμα σου να χώνεται στα πιο μύχια της ψυχής μου και να σκαλίζει, να ανακατώνει, να περιεργάζεται.
Το στομάχι μου δέθηκε κόμπος.
Κι αν καταλάβαινες την μαυρίλα που έχω μέσα μου;
Κι αν έβλεπες πόσο σκληρή και ψυχρή μπορώ να γίνω;
Κι αν συνειδητοποιούσες πως δεν είμαι τίποτα από αυτά που δείχνω;
Οι παλμοί ανέβηκαν ξανά. Αυτή τη φορά πιο έντονα, πιο γρήγορα.
Ένιωθα το οξυγόνο να μειώνεται στους πνεύμονές μου και ξεκίνησαν τα πάντα να γυρίζουν γύρω μου.
Κι εκεί, πάνω σε τούτη την τρέλα της στιγμής κουνήθηκες λίγο.
Άλλαξες λίγο τη στάση του σώματός σου. Σαν να ετοιμαζόσουν να έρθεις προς το μέρος μου.
Αυτό ήταν αρκετό για να επαναφέρει το βλέμμα μου στο δικό σου. Τα πάντα γύρω μου σταμάτησαν να στροβιλίζονται. Μαύρισαν όλα. Οι ήχοι έπαψαν να ακούγονται και οποιοσδήποτε άλλος χάθηκε από το οπτικό μου πεδίο.
Κυριαρχούσες εσύ.
Τα μάτια μου σκάλωσαν για μια ακόμα φορά στα δικά σου.
Λες και ήταν το στήριγμα που πριν λίγο έψαχνα να πιαστώ για να μην πέσω. Δεν μιλούσαμε, τα λόγια ήταν περιττά εκείνη την στιγμή.
Δεν ήμασταν κοντά, αλλά ταυτόχρονα ένιωθα ότι ανάμεσά μας υπήρχε μόνο η ανάσα μας.
Σαν υπνωτισμένη ξεκίνησα δειλά να έρχομαι προς το μέρος σου.
Αργές κινήσεις, απαλές, μην σε τρομάξω και φύγεις. Σε είδα να χαλαρώνεις λίγο την ένταση στους ώμους σου.
Αφέθηκες για λίγο στην στιγμή.
Τώρα ήμουν μόνο μερικά βήματα μακριά σου και μπορούσα να δω τόσο καθαρά αυτά τα μάτια σου που έκαναν την καρδιά μου να τρέχει πανικόβλητη.
Μηδένισες με μια σου κίνηση την απόσταση και τα χείλη σου ακούμπησαν απαλά τα δικά μου.
Στροβιλιζόμασταν χωρίς να κινούμαστε, ένιωθα πως όλα είχαν μπει σε αργή κίνηση και εμείς κινούμασταν με την ταχύτητα του φωτός.
Με άφησες και με απομάκρυνες λιγάκι.
Μάζεψες μια ατίθαση κόκκινη μπούκλα από το πρόσωπό μου, μου έκλεισες το μάτι χαμογελώντας και απομακρύνθηκες.
Σε έχασα από τα μάτια μου, μα κάτι μέσα μου μού έλεγε πως, κάπου, κάπως, θα ξανασυναντηθούμε εμείς οι δύο.

BY:

Angelakamp1997@gmail.com

Τα παραθυρια που επιλεγουμε, εχουν σημασια!