Blog

Η ώρα είχε πάει δύο. Είχε κουρνιάσει στον μικρό εκείνο καναπέ του σπιτιού μου και με κοιτούσε αμίλητη περιμένοντας να την πάω σπίτι της. Ήταν φίλη μου. Γιατί, φιλία μεταξύ αγοριού και κοριτσιού δεν υπάρχει. Και ήταν εκείνη η στιγμή που της πρότεινα να πούμε δυο τραγουδάκια πρίν φύγουμε. Εκείνη η στιγμή που άλλαξαν τα πάντα μέσα μου…

Την ερωτεύτηκα από τον τρόπο πού με κοιτούσε όταν έπαιζα κιθάρα.Τα λαμπερά της μάτια είχαν καρφωθεί πάνω μου και τρυπούσαν το κορμί μου. Ένιωθα ότι μιλάνε στο μυαλό μου. Άρχισαν να δημιουργούνται μέσα μου συναισθήματα που είχα να νιώσω χρόνια. Η καρδιά μου ανέβαζε παλμούς… και όλα αυτά στιγμιαία, παίζοντας μια παντελώς άγνωστη μελό μπαλάντα στην κιθάρα.

Όλα αυτά τα κατάφεραν τα μάτια της. Και δεν ήταν ούτε μπλε ούτε πράσινα. Ήταν δύο καστανά, μελαγχολικά, γλυκά ματάκια. Ήταν εκείνα που έσπασαν όλες τις άμυνες του μυαλού μου και επέτρεψαν στο συναίσθημα που λέγεται έρωτας να με διαπεράσει. Ήταν εκείνα που θελαν να μου πουν τόσα πολλά, ένοιωθα ότι είχαν να μου πουν τόσα πολλά, αλλά μέσα στην απόλυτη ηρεμία και γαλήνη που έβγαζε ο ήχος της κιθάρας, είχαν αρκεστεί απλά στο να με κοιτάνε. Ήταν εκείνα τα μάτια που ερωτεύτηκα.

Μόλις σταμάτησε να ηχεί και η τελευταία νότα, και η σιωπή πλημμύρισε το δωμάτιο, κανείς δεν βρήκε το θάρρος να πει την πρώτη κουβέντα. Εγώ γιατί είχα χαθεί σε έναν δικό μου κόσμο, προσπαθώντας να καταλάβω τι μου γίνεται, και έχοντας σε ένα μικρο μέρος του μυαλού μου ότι είναι φίλη μου και είναι σε σχέση, και αυτή ίσως γιατί περίμενε από έμενα…Φιλία μεταξύ αγοριού και κοριτσιού δεν υπάρχει. Η νύχτα εκείνη έφυγε χωρίς να πει κανείς τίποτα από όσα ένοιωθε.

Από τότε, εκείνο το τραγούδι εκείνης της βραδιάς έχει χαραχτεί μέσα μου και όση ώρα ηχεί, στο μυαλό μου σχηματίζεται η εικόνα της και το έντονο εκείνο βλέμμα της. Με κάνει να ξανά ζω στο έπακρο εκείνες τις στιγμές και να ερωτεύομαι ξανά τα μελαγχολικά της μάτια. Με κάνει να χάνομαι στον κόσμο που δημιούργησα εκείνο το βράδυ.

Πόσο όμορφο και παράλληλα πόσο άσχημο είναι να μπορείς να αναπαράγεις, όποτε θέλεις, αυτή την κατάσταση…πιάνοντας απλά την κιθάρα και παίζοντας εκείνες τις μελαγχολικές νότες…όπου κάποιος κάποτε έγραψε ζώντας μια δικιά του ιστορία.

Θοδωρής Πανούλης