Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν γελάω και πολύ μακριά σου να ξέρεις.
Δεν έχουν τα αστεία το ίδιο γέλιο. Δεν έχει η αγκαλιά την ίδια δύναμη.
Δεν είναι που φταίνε οι άλλοι, είναι που κανεις, δεν είναι εσύ.
Είναι που κανείς δεν μπορεί να με κάνει να νιώσω όπως εσύ.
Όχι, αλήθεια σου λέω.. προσπαθώ.. προσπαθώ να μην σε ψάχνω μέσα στον μικρόκοσμο που ζήσαμε.
Προσπαθώ να γελάω κι ας είναι ένα γέλιο άνιωθο και άνευρο.
Προσπαθώ να χαμογελάω, μα το ξέρω πως δεν είναι ίδιο το χαμόγελό μου.
Προσπαθώ.. μα ξέρεις κάτι;
Κουράστηκα..
Κουράστηκα να προσπαθώ με τα ημίμετρα. Κουράστηκα να προσπαθώ με τα περίπου και τους περίπου.
Με όλους εκείνους τους δήθεν που προσπαθούν να κερδίσουν την προσοχή μου με τον πιο λάθος τρόπο.
Τι κι αν τους λες πως μια βόλτα στη θάλασσα είναι ότι θες..
Εκείνοι ακούνε θάλασσα και παραπέμπουν τον ανόητο εγκέφαλό τους σε δηθενιές..
Ίσως γιατί δεν τους έμαθε ποτέ κανείς, πως έρωτας είναι μια νύχτα, σε μια θάλασσα, χωρίς φώτα, χωρίς λόγια, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς υποσχέσεις.
Άλλωστε για τις μόνες υποσχέσεις που είμαστε ικανοί να κρατήσουμε, είναι εκείνες που δεν δώσαμε.
Σε ανθρώπους που δεν συστηθήκαμε ποτέ με ονόματα και ιδιότητες αλλά τους παραδώσαμε εκείνα τα πιο πολύτιμά μας..
Σε εκείνους που η μοίρα τους έκρινε νικητές του για πάντα και ηττημένους του σήμερα.
Δεν γελάω και πολύ μακριά σου γαμώτο… γιατί το γέλιο είναι από την ψυχή.. κατάλαβες;
