Γράφει η Άντρη Φλουρέντζου
Εκείνο το βράδυ σου είπα ότι δεν θέλω να κλαις όταν κλαίω και μου είπες όταν γίνω μάνα να μην κλαίω όταν κλαίει το παιδί μου.
Και έκλαψα πιο πολύ.
Και εκείνο το βράδυ ξέχασα το πρόβλημα μου.
Και εκείνο το βράδυ έκλαψα για αυτούς που δεν έχουν μαμά.
Εκείνο το βράδυ προσπάθησες να μου δώσεις δύναμη.
Να με κάνεις να μην είμαι τόσο ευαίσθητη.
Αλλά μανούλα μου, θα σου πω ότι εκείνο το βράδυ αποφάσισα να βαδίσω με την αδυναμία μου.
Μου αρέσει η ευαισθησία μου.
Όσο σε έχω δίπλα μου, είσαι εσύ η δύναμη μου.
Όσο σε έχω δίπλα μου, κανείς δεν αξίζει πιο πολύ από εσένα.
Και όταν δεν θα σε έχω κανείς δεν θα αξίζει όσο άξιζες.
Εκείνο το βράδυ, ένιωσα ο πιο τυχερός άνθρωπος.
Και την επόμενη μέρα απορροφήθηκα από τις σκέψεις μου.
Και την επόμενη μέρα ήθελα να σου μοιάσω.
Και η επόμενη μέρα ήταν μια καινούργια μέρα.
Και την επόμενη μέρα αρχίσαμε πάλι τα δικά μας όπως κάθε μέρα.
Αλλά εκείνο το βράδυ…
Ήταν το πιο ‘’δυνατό’’ μου βράδυ.
Και ετούτη η μέρα η δική σου μέρα.
Και ετούτη η μέρα Άνοιξη!
Πολύχρονη και Πολύχρωμη!
