Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Έναν χρόνο χωρίς εσένα.
Έναν χρόνο χωρίς ψέματα, χωρίς να υποκρίνομαι κάτι που δεν θέλω, κάτι που θα με τρώει.
Ναι είμαι μόνη μου, αλλά είμαι ήρεμη, γιατί η μοναξιά που διαλέγεται, είναι για τους δυνατούς.
Ένα πτώμα ήμουνα, αλλά δεν το κατάλαβες ποτέ.
Τώρα ξαναγεννημένη ουρλιάζω τις νύχτες με τους λύκους.
Στην δική μου αγέλη δεν χωράει κανένα πτώμα.
Έτρεχα απ’ό,τι με κυνηγούσε από φόβο χωρίς να καταλαβαίνω ότι αυτό που με κυνηγούσε ήταν μέσα μου.
Με σκότωνες κι εγώ σε χάιδευα, με πλήγωνες κι εγώ σε λάτρευα.
Τώρα μόνη μου τρέφω τις πληγές μου και προχωράω.
Στην δική μου επιβίωση πλέον δεν υπάρχουν ψέματα, μονάχα η αλήθεια μου, αυτήν που σέβεται τον άνθρωπο.
Αυτήν που αγκάλιασα όταν κατάλαβα ότι δεν μπορώ άλλο να ζήσω μαζί σου, αυτήν που αγκάλιασα όταν έμεινα μόνη μου.
Αυτήν που θα αγκαλιάζω κάθε φορά που θα τρέμω από μοναξιά, αυτήν την μοναξιά που δεν θα με κάνει να ντρέπομαι.
Γιατί ντρέπομαι όταν δεν λέω αλήθεια, ντρέπομαι όταν υποκρίνομαι, ντρέπομαι όταν δεν αγαπώ.
Γιατί είναι δύσκολη η μοναξιά, αλλά αποπνέει αλήθεια και η αλήθεια θέλει μαγκιά και τόλμη.
Ήθελα να εξαγνιστώ απ’το παρελθόν, να μην θυμάμαι τίποτα απ’την ήττα μου και να παλέψω ισάξια στο παρόν.
Στην δική μου μάχη πλέον δεν χωράει κανένας άλλος, παρά μονάχα ένας αληθινός άνθρωπος.
