Γράφει ο Nickolas M.
Έλα πάμε άλλη μία τα βασικά της Β’ Δημοτικού, γιατί μάλλον κάποιοι κοιμόσασταν στο μάθημα – και δυστυχώς συνεχίζετε να κοιμάστε όταν η ζωή σας δίνει μαθήματα…
Γιατί σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει ως τώρα, το μάθημα δεν σταματάει ποτέ. Πάντα έχεις να μαθαίνεις, ακόμα και από αυτούς που δεν σου πάει το μυαλό ότι έχουν να σου πουν κάτι. Εκεί συνήθως βρίσκονται και οι μεγαλύτερες γνώσεις. Στους «ασήμαντους». Τους «μικρούς». Τους «περαστικούς» ντε.
Η ζωή, λοιπόν, αγαπητοί, δεν έχει καμία «ουρά» στην οποία περιμένεις με νουμεράκι την σειρά σου. Δεν υπάρχει κανένας που να σε «έκλεψε», μπαίνοντας στη ζούλα από το πλάι. Δεν έχεις τεκμηριώσει καμία «προτεραιότητα» βασιζόμενος σε μία γνώση που λες ότι έχεις, αλλά ίσως τελικά νόμιζες ότι είχες. Καμία πολύχρονη κατάσταση δεν σου δίνει έξτρα δικαιώματα ή αβάντες να νομίζεις ότι δικαιούσαι πράγματα, τα οποία μάλλον ξέχασες να ρωτήσεις αν ο άλλος – τον οποίο συμπεριέλαβες στα «δικαιώματα» σου – συμφωνεί ότι τα δικαιούσαι. Καμία προσωπική σχέση, όποια κι αν νομίζεις ότι ήταν αυτή, δεν δικαιολογεί τα πάντα.
Στην τελική, οι εποχές κι οι άνθρωποι αλλάζουν. Και καλώς αλλάζουν, αυτό αν μη τί άλλο δείχνει προσαρμοστική ικανότητα. Το να λες «εγώ αυτός είμαι, δεν αλλάζω και σ’ όποιον αρέσει», εκτός του ότι πολύ πιθανόν δεν θα αρέσει και σε πολλούς – ακόμα και σε κάποτε δικούς σου ανθρώπους – δεν σε κάνει ούτε μάγκα, ούτε αυθεντικό, ούτε τίποτα. Σε κάνει απροσάρμοστο, ξεροκέφαλο και εν τέλει ζημιογόνο για τον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί δείχνει ότι δεν μαθαίνεις.
Γιατί δείχνει ότι δεν αντιλαμβάνεσαι τις αλλαγές. Γιατί σε κάνει να φαίνεσαι κολλημένος σε μια πραγματικότητα – ούτε καν, σε ένα προσωπικό βολικό σου αφήγημα που βάφτισες «πραγματικότητα» – που έχει προ πολλού ξεπεραστεί – αν υπήρξε κιόλας. Κι επειδή η ζωή κι ο χρόνος έχουν κάνει την πιο τίμια εξήγηση που μπορεί να γίνει ποτέ, ότι πάνε μόνο μπροστά και ό,τι μένει πίσω δεν αλλάζει, καλό είναι να αντιλαμβανόμαστε τις αλλαγές.
Και κυρίως, πώς μας επηρεάζουν αυτές οι αλλαγές, ακόμα κι αν δεν τις επιδιώξαμε. Καλώς ή κακώς, για πολλά πράγματα που μας επηρεάζουν, δεν ρωτηθήκαμε. Όλοι το έχουμε πάθει αυτό και κανείς δεν είπε ότι είναι πάντα ευχάριστο. Οι προσαρμοστικοί και εν τέλει έξυπνοι άνθρωποι όμως, μαθαίνουν να προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα. Και κυρίως, στην νέα τους θέση.
Γιατί στο τέλος η ζωή, οι άνθρωποι, οι καταστάσεις, αλλά κυρίως οι επιλογές μας, μας τοποθετούν σε μια θέση. Άλλες φορές αυτό μπορούμε να το αλλάξουμε, άλλες όχι. Δεν είναι πάντα στο χέρι μας και καλό είναι να το αποδεχόμαστε αυτό. Το άσχημο είναι όμως όταν δεν γνωρίζεις και δεν αποδέχεσαι την θέση σου και τα όρια σου κι αρχίζεις να σπρώχνεις τα όρια του άλλου. Εκεί δυστυχώς, κάποιος άλλος θα σε βάλει στη θέση σου. Κι όχι πάντα με τον καλό και ευγενικό τρόπο.
Γιατί δεν είναι τα δικά σου όρια σημαντικότερα του άλλου. Γιατί δεν είναι η «γνώση» σου σημαντικότερη του άλλου. Γιατί εν τέλει, όσο κι αν ενοχλεί να το σκεφτόμαστε αυτό, ο άλλος ίσως έκανε κάτι σωστότερα. Ή καλύτερα. Ή ακόμα χειρότερα – αυτό κι αν ενοχλεί – είναι ότι έκανες εσύ κάτι λάθος. Κάτι που ίσως δεν φαντάστηκες ότι συνιστά λάθος. Ή εμμονικά επέμενες να το κάνεις, θεωρώντας το εγωιστικά «σωστό».
Οπότε, μάθε τη θέση σου και κατάλαβε πότε είναι η ώρα να αποχωρείς με αξιοπρέπεια, πριν σε κάνουν πέρα όσοι τους παραβιάζεις τα όρια. Ίσως τα πράγματα έχουν αλλάξει παραπάνω από όσο πίστεψες ότι μπορούσαν, αλλά τί να γίνει τώρα. Κανείς δεν θα σου παραχωρήσει ευγενικά τη σειρά του. Γιατί απλά, δεν υπάρχει σειρά…
