Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσες φορές χρειάστηκε να αποδείξεις τι σόι άνθρωπος είσαι μέσα σε κάποια σχέση; Ποιες είναι οι αξίες σου, πώς μπορείς να ανταποκριθείς στις δυσκολίες, αν αγαπάς, πώς αγαπάς, πόσο και για πόσο αγαπάς, τι αντέχεις και τι όχι, πόσο αντέχεις και που τα παρατάς;
Βασική προϋπόθεση η αγάπη. Βασική προϋπόθεση επίσης είναι και οι χαρακτήρες των εκάστοτε πρωταγωνιστών. Αγαπάς για σένα, για τη μοναξιά, για τους άλλους ή γιατί έχεις ανάγκη απλώς να αγαπάς ή να σε αγαπάνε; Αγαπάς τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου, αυτόν που φαντάστηκες πως έχεις ή αυτόν που θα ήθελες να έχεις; Έχεις αντίληψη της αγάπης;
Καμία σχέση δεν είναι στάσιμη. Όλες είναι δυναμικές αφού σαν άνθρωποι εξελισσόμαστε, αλλάζουμε, διαμορφωνόμαστε μέσα από αυτές και όχι μόνο. Πάντα σε σχέση με τις δικές μας προσωπικότητες αλλά και του ανθρώπου που έχουμε επιλέξει να στέκεται δίπλα μας. Θα λέγαμε πως η κάθε σχέση είναι ένας ζωντανός οργανισμός που με ό,τι τον ταΐσουμε την ανάλογη ανάπτυξη θα έχει.
Ο ένας μαθαίνει και μπολιάζει τον άλλον –με σκελετό την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του καθενός- με μικρές δόσεις του εαυτού του, για να μπορεί και η ίδια η σχέση να δυναμώσει, να εξελιχθεί και να βγάλει γερές ρίζες· σε μια ιδανική περίπτωση.
Κι όσο προσπαθούν και οι δύο -πότε ο ένας περισσότερο πότε ο άλλος, αλλά πάντα και οι δύο-, όσο αυτός ο «ζωντανός οργανισμός» τρέφεται όπως πρέπει με κοινή και αμοιβαία προσπάθεια, όσα σκαμπανεβάσματα κι αν υπάρξουν, υπάρχει μέλλον. Αρκεί μαζί να παρατηρούν και να αφουγκράζονται λόγια, σιωπές, στιγμές και ανάγκες. Και των δύο, και για τους δύο.
Γιατί αν δεν είναι αμοιβαία η προσπάθεια για φροντίδα και κατανόηση, θα αρχίσουν οι γκρίνιες, οι απαιτήσεις και θα θυμηθούμε τα «πρέπει» και τα «εγώ έκανα αυτό» και «εσύ είσαι ο σκατοχαρακτήρας» και η κατηφόρα έχει ξεκινήσει πολύ πριν το καταλάβουμε.
Όσο μεγαλώνουμε κι ο χρόνος που έχουμε μπροστά μας είναι λιγότερος από αυτόν που έχουμε αφήσει πίσω, οι ανοχές μικραίνουν. Τα «θέλω» διογκώνονται και δεν υπάρχει στιγμή για χάσιμο αν το αμοιβαίο έχει εκλείψει προ πολλού. Η ψυχική μας ηρεμία είναι το σημαντικότερο όλων και η οποιαδήποτε άποψη έχει ο καθένας για εμάς καθόλου δε μας ενδιαφέρει.
Δεν έχουμε να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν. Ό,τι είχαμε να αποδείξουμε το αποδείξαμε κι αν κάποιος δε θέλει να το δει αυτό είναι δικό του πρόβλημα κι όχι δικό μας σίγουρα. Σε κάθε σχέση δύο χέρια χτυπάνε παλαμάκια και καλό είναι ο καθένας να έχει το σθένος να αναλάβει τις ευθύνες του.
