Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Δεν πονάει μόνο το τέλος.
Πονάει η σιωπή του.
Το άδειο του βλέμμα, το «τίποτα» που δεν ειπώθηκε, το άξαφνο «φεύγω» που δεν συνοδεύτηκε ούτε από ένα «γιατί».
Μένεις να κοιτάς το κενό, να αναλύεις στιγμές, λέξεις, σιωπές.
Να φτιάχνεις σενάρια, να γυρνάς σε μηνύματα, να προσπαθείς να βρεις την αφορμή, τη ρωγμή, το λάθος.
Γιατί δεν έφυγε μόνος του.
Σε άφησε πίσω με όλες τις απορίες.
Κι αυτό είναι το άδικο.
Όχι ότι έφυγε.
Αλλά ότι δεν μίλησε. Δεν εξήγησε. Δεν σε σεβάστηκε αρκετά για να σου πει τι έγινε, τι ένιωσε, τι δεν άντεξε.
Σε έβαλε να ψάχνεις απαντήσεις, σε ερωτήσεις που θα έπρεπε να είναι δικές του.
Γιατί όποιος φεύγει χωρίς να εξηγήσει, δεν θέλει να αναλάβει.
Θέλει απλώς να φύγει καθαρός.
Να μην λερωθεί από την ευθύνη, από το βάρος που άφησε πάνω σου.
Και κάπως έτσι, γίνεσαι εσύ ο θύτης στο μυαλό σου.
Εσύ, που αγάπησες, φρόντισες, έμεινες.
Γίνεσαι εσύ η αιτία για την απουσία του.
Επειδή δεν είχε το θάρρος να την ντυθεί μόνος του.
Μα να θυμάσαι:
Όποιος δεν εξηγεί, δεν αξίζει να τον περιμένεις να το κάνει.
Η σιωπή του, δεν είναι μυστήριο. Είναι απλώς αδιαφορία.
