Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Δεν υπάρχει πιο διασκεδαστικό θέαμα από κάποιον που νομίζει ότι μπορεί να με κοροϊδέψει.
Τον βλέπω. Να φουσκώνει με αυτοπεποίθηση. Να μασάει τις λέξεις του, δήθεν σίγουρος πως μιλάει σε κάποιον αφελή. Να νομίζει ότι δεν καταλαβαίνω τις σκιές πίσω από τα λόγια του, τα μισόλογα, τις υπεκφυγές. Να το παίζει έξυπνος, ενώ κατά βάθος απλώς προσπαθεί να νιώσει λιγότερο λίγος.
Γιατί αυτό είναι, έτσι; Όταν υποτιμάς τη νοημοσύνη του άλλου, δεν είναι από ευφυΐα — είναι από ανασφάλεια. Είναι γιατί πρέπει να σπρώξεις κάποιον άλλον πιο κάτω για να νιώσεις ότι εσύ ανεβαίνεις. Και το κάνεις με τον πιο ύπουλο τρόπο:
Το πετάς σαν αστείο.
Σαν “χαλαρό σχολιάκι”.
Σαν «μην το πάρεις προσωπικά» ή «πλάκα κάνω, μην αρπάζεσαι».
Αλλά εγώ το πιάνω. Το πιάνω όλο. Από τον τόνο μέχρι την παύση που περιμένεις να δεις αν θα αντιδράσω.
Και τότε… γελάω.
Όχι το χαριτωμένο γέλιο. Όχι αυτό που δίνεις από ευγένεια. Γελάω με όλο μου το είναι. Με εκείνο το γέλιο που λέει “σε διάβασα πριν ανοίξεις καν το στόμα σου”.
Με έχουν πει πολλά. Αφελή. Καλή. Υπομονετική. Αθώα.
Ξέρεις τι δεν με έχουν πει ποτέ;
Χαζή.
Και ξέρεις κάτι ακόμα;
Έχω παίξει τη χαζή. Πολλές φορές. Έχω αφήσει τον άλλον να νομίζει ότι με δουλεύει. Του έχω χαρίσει εκείνη την ικανοποίηση της υπεροχής, μόνο και μόνο για να δω μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Και κάθε φορά, το ίδιο σενάριο: αυτογελοιοποίηση με αυτοπεποίθηση.
Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα από την αφέλεια που είναι επιλεγμένη. Κι όταν εγώ παριστάνω τη χαζή, είναι γιατί κάτι ετοιμάζω. Ή γιατί απλώς βαριέμαι να εξηγήσω ότι δεν είμαι.
Και, μεταξύ μας;
Συνήθως ξέρω πολλά περισσότερα απ’ όσα σε αφήνω να νομίζεις.
Ακόμα κι όταν σε ρωτάω κάτι, είναι πολλές οι φορές που ξέρω ήδη την απάντηση. Απλώς θέλω να δω αν θα πεις την αλήθεια. Ή τι θα διαλέξεις να κρύψεις. Ή πώς θα το πεις. Και κυρίως… αν νομίζεις πως δεν το έχω καταλάβει.
Οπότε την επόμενη φορά που κάποιος αποφασίσει να μετρήσει την εξυπνάδα μου με τη δική του μεζούρα, του εύχομαι μόνο ένα πράγμα:
Να είναι έτοιμος για την πτώση.
Γιατί εγώ, δεν γελάω απλώς.
Σκάω στα γέλια καθώς τραβάω την καρέκλα κάτω απ’ την αλαζονεία του.
