Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Ο χρόνος κυλάει πιο γρήγορα απ’ ό,τι μπορούμε να συνηθίσουμε. Περνάνε όλα μέσα από τα δάχτυλα των χεριών μας σαν κόκκοι άμμου, που δεν καταλαβαίνουμε πού βρίσκουν την τρύπα να ξεπηδήσουν. Και είναι πραγματικά τρομερό πώς η ζωή μπορεί να κυλήσει με τέτοια ευκολία, χωρίς εσύ να καταλάβεις πώς περνάνε οι στιγμές. Πότε έζησες όλα αυτά και ακόμα περισσότερα, και πόσο γρήγορα θα έρθουν όλα εκείνα τα οποία λαχτάρας.
Τα μόνα που μένουν ανίκητα μέσα στα δάχτυλά σου, με δυσκολία να εγκαταλείψουν, είναι όλα εκείνα που σε πονούν. Αυτά πρέπει να τα τινάξεις δυνατά, αλλιώς μένουν και κολλάνε σαν βδέλλες που τρέφονται από το αίμα των πληγών σου.
Όσα σε πονούν πρέπει να τα τινάξεις, να τα αφήσεις να φύγουν, να πέσουν στο έδαφος ή να πετάξουν μακριά με τόση ευκολία όση τα καλοδέχτηκες. Δεν είναι αδυναμία να τα κρατήσεις καιρό, μη μπορώντας να τα διώξεις. Όμως δεν προχωράει και η ζωή αν κρατάς παράσιτα που σε κατατρώνε.
Ήρθε η ώρα να κάνεις αυτό το βήμα, αυτή την αλλαγή που τόσο σε πονάει, όμως άλλο τόσο πρέπει να γίνει. Κάνε το για εσένα. Κάνε το για όσα ήλπιζες και δεν ήρθαν ποτέ. Για όσα σε πόνεσαν αλλά δεν τα είπες ποτέ. Για όσα σε πλήγωσαν και τα έκρυψες βαθιά μέσα σου.
Κάνε το για όλα αυτά που θα έρθουν σε σένα, όταν τα παλιά πετάξουν μακριά.
