Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ερωτεύονται.
Όχι για να σωθούν.
Αλλά για να σωθούν μαζί σου.
Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Το ξέρω, δεν φαίνονται εύκολα.
Δεν το διατυμπανίζουν, δεν γεμίζουν το Instagram με στόρυ.
Δεν μετράνε την αγάπη σε likes, ούτε σε πόσες «καλημέρες» ανταλλάχθηκαν στο Viber.
Αλλά υπάρχουν.
Είναι αυτοί που δεν ερωτεύονται από ανάγκη, αλλά από επιλογή.
Δεν ψάχνουν να κολλήσουν πάνω σου σαν τσιρότο για να καλύψουν πληγές.
Σε κοιτάνε και λένε: «Σε θέλω, όχι για να με συμπληρώσεις — αλλά για να περπατήσουμε μαζί, ακέραιοι.»
Και δεν έχουν θέμα να δείξουν αδυναμία.
Δεν παίζουν ρόλους, δεν φοβούνται να νιώσουν, να ραγίσουν, να εκτεθούν.
Γιατί αυτοί ξέρουν πως ο έρωτας δεν είναι στρατηγική.
Είναι πράξη θάρρους.
Είναι εκείνοι που ακόμα ρισκάρουν.
Που ανοίγουν το σπίτι τους, τις λέξεις τους, το κορμί και την ψυχή τους, χωρίς “όρους χρήσης”.
Δεν το παίζουν δύσκολοι.
Δεν τρέχουν να σώσουν τον εγωισμό τους με φτηνές δικαιολογίες.
Θα σου πουν τι νιώθουν.
Κι αν δεν το αντέξεις, θα φύγουν. Όχι γιατί δεν ένιωσαν, αλλά γιατί δεν θα διαπραγματευτούν τη φωτιά τους με κάποιον που φοβάται να ζεσταθεί.
Αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν.
Ίσως να τους προσπέρασες, γιατί δεν φώναξαν.
Ίσως να τους πλήγωσες, γιατί δεν έπαιξαν άμυνα.
Ίσως να τους ερωτεύτηκες και να σε τρόμαξαν, γιατί σου θύμισαν πόσο λίγα ένιωσες πριν από αυτούς.
Μην τους ψάχνεις στα προφίλ.
Ψάξ’ τους στα βλέμματα.
Στα “μείνε” που λέγονται χαμηλόφωνα.
Στο άγγιγμα που σε κρατά αντί να σε σκουντά να πας παρακάτω.
Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ερωτεύονται.
Όχι για να σωθούν.
Αλλά για να σωθούν μαζί σου.
