Γράφει η Εύα Καρρά
Δεν είναι όλα τα αγγίγματα χάδι.
Μερικά σε γρατζουνάνε μέχρι το κόκαλο, αφήνουν μέσα σου ένα σημάδι που δεν φαίνεται, αλλά καίει.
Και τα πιο όμορφα; Είναι αυτά που τολμούν να σε ματώσουν για να σε ανθίσουν.
Κι εσύ ήρθες έτσι.
Σαν αγκάθι και άνθος μαζί.
Με μύρισες, με τρύπησες, με ρίζωσες μέσα σου.
Με έκανες να ξεχάσω ποια μέρη μου πονάνε και ποια διψάνε.
Με δίδαξες ότι δεν ανθίζεις αν δεν έχεις πρώτα κοπεί σε κομμάτια.
Σε άφησα να χαράξεις μονοπάτια πάνω μου.
Με μάτια κλειστά, με ανάσες σπασμένες, με καρδιά εκτεθειμένη.
Δεν έβαλα όρια. Δεν ύψωσα τείχη.
Κι αν έμειναν ουλές, τις φοράω σαν λουλούδια πάνω στο δέρμα.
Γιατί έμαθα.
Πως κάποιες αγάπες δεν έρχονται για να σε σπάσουν.
Έρχονται για να σε χτίσουν απ’ την αρχή, πιο ωμό, πιο αληθινό, πιο ζωντανό.
Κι όταν πέφτει η νύχτα, νιώθω ακόμα πάνω μου τη σφραγίδα σου.
Όχι σαν βάρος.
Σαν δικαίωση.
