Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Θυμάστε μια λαϊκή ρήση σύμφωνα με την οποία όποιος κάνει το καλό, το βρίσκει μπροστά του; «Κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό», έλεγαν οι παλιοί θέλοντας να πουν πως το καλό πρέπει να το κάνεις χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση, χωρίς να περιμένεις απαραίτητα “ευχαριστώ”. Γιατί η καλή πράξη έχει αξία από μόνη της.
Αυτό όμως γινόταν κάποτε…
Σήμερα, αν θέλεις να κάνεις έναν άνθρωπο «εχθρό» σου, «κάν’ του καλό», φρόντισέ τον, νοιάξου τον και, γενικότερα, προσπάθησε να τον εξελίξεις. Είναι σίγουρο ότι μετά από λίγο καιρό αυτός που θα έχεις «ευεργετήσει» θα έχει γίνει ο μεγαλύτερος εχθρός σου.
« Γιατί συμβαίνει αυτό;» , θα μου πείτε.
Εκτός από το ότι η ανθρώπινη φύση, ειδικά τη σημερινή εποχή, διακρίνεται τόσο από απληστία όσο και από υποκρισία, οι άνθρωποι πλέον μετέρχονται αρκετούς τρόπους για να πάρουν από τους άλλους αυτό που επιθυμούν. Και μόλις το πάρουν «δεν σε είδα, δεν σε ξέρω». Τόσο απλά και κυνικά…
Εδώ λοιπόν πάει η φράση: «Το καλό κάποιες φορές επιστρέφει στον αποστολέα με τη μορφή της “ανοιχτής” παλάμης». Γιατί, πώς να το κάνουμε, όταν βοηθάς, περιμένεις τουλάχιστον να σου το αναγνωρίσουν και όχι να στραφούν εναντίον σου.
Το να εκτιμάς αυτό που σου δίνουν είναι χάρισμα. Το αντίθετο είναι ψυχική αναπηρία.
Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν;
Δυστυχώς, εδώ δεν υπάρχουν «οδηγίες χρήσης». Ο καθένας κάνει αυτό που έχει μάθει και αυτό που του υπαγορεύει η συνείδησή του.
Μετά από μια ηλικία δεν μπορείς να μάθεις «καινούρια περπατησιά». Απλά πλέον δεν ενθουσιάζεσαι εύκολα και κρατάς μια πισινή, για να πέφτεις λιγότερο από τα σύννεφα με τις ορδές των αχάριστων και των ανθρώπων χωρίς συνείδηση.
