Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Έλα εδώ βρε κούκλα μου να σου πω. Εγώ κι εσύ, γυναίκα προς γυναίκα.
Έλα κάτσε να κάνω καφέ και να σου τα ψάλλω λιγάκι. Από αγάπη μωρέ. Κάτσε σου λέω.
Δε μου λες κορίτσι μου, όταν αφού έχεις βάλει τα ωραία σου λαχανικά μέσα στο ψυγείο και είναι φρέσκα φρέσκα, μετά από λίγες μέρες κάποια ή όλα χαλάσουν, τι κάνεις; Για πες μου! Τα πετάς! Πολύ σωστά. Γιατί; Γιατί αν τα φας μπορεί να αρρωστήσεις.
Όταν αγοράσεις ένα ωραίο μπλουζάκι και κάποια στιγμή τρυπήσει, χαλάσει και δεν παίρνει επιδιόρθωση, τι κάνεις; Α να γεια σου! Το πετάς! Γιατί; Γιατί δε σου προσφέρει τίποτα και τρώει και χώρο στην ντουλάπα σου.
Και δε μου λες; Όλα αυτά στη ζωή σου που έχουν χαλάσει, που έχουν καταστραφεί, που έχουν σαπίσει και που είναι επικίνδυνα για τη σωματική και ψυχική σου υγεία γιατί τα κρατάς ε;
Όλους τους ανθρώπους που σε πληγώνουν, σε πονάν, σου κάνουν κακό, τι τους θέλεις μωρέ; Γιατί αφήνεις τόση σαπίλα γύρω σου; Δεν καταλαβαίνεις ότι θα αρρωστήσεις; Δεν καταλαβαίνεις ότι πιάνουν άχρηστο χώρο στη ζωή σου; “Μα θα μου λείψει” μου λες, “συνήθισα” μου λες…και άλλα τέτοια κουραφέξαλα. Μου θυμίζεις αυτές που κρατούν ένα τρύπιο παντελόνι χρόνια .. μπας και τύχει και το φορέσουν. Τι λες μωρέ;
Και αν δε πετάξεις τα χαλασμένα, τα σάπια, τα παλιά, πως θα κάνεις βρε κοπελιά χώρο στη ζωή σου για καινούρια όμορφα και καλογυαλισμένα; Όταν αφήνεις να καταλαμβάνουν χώρο στη ζωή σου άχρηστα πράγματα, πως θα βρουν χώρο τα χρήσιμα;
Και αν δε πετάξεις το σάπιο το φρούτο ξέρεις τι γίνεται; Σαπίζουν και τα δίπλα ρε φιλενάδα. Και μάντεψε στην ιστορία μας ποιος είναι το καλό φρούτο που θα σαπίσει από τα δίπλα. ΕΣΥ βρε κορόιδο!! Η ψυχή σου, το σώμα σου, το είναι σου. Θα σαπίσουν και θα κακοφορμίσουν και να δω μετά τι θα κάνεις. Άσε ξέρω τι θα κάνεις. Θα κάθεσαι και θα κλαις που σάπισαν.
Άνοιξε τα μάτια σου ρε αγάπη μου. Σε αγαπάς; Όχι; Να σε αγαπήσεις λοιπόν. Και να σε σέβεσαι και να μην αφήνεις κανέναν να σε σαπίζει. Κι αύριο που θα πάρεις μια μαύρη σακούλα για να πετάξεις τα σάπια φρούτα και τα παλιά ρούχα, πάρε άλλη μία, μεγάλη όμως, και πέτα από τη ζωή σου όλα αυτά που την πονάνε, που την σκοτώνουν, που την αρρωσταίνουν. Πέτα τα βρε σου λέω χωρίς δεύτερη σκέψη. Κράτα τις καλές αναμνήσεις που ίσως είχες μαζί τους αλλά πέταξέ τα!
