Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δυο άνθρωποι ερωτευμένοι. Και προσπαθούσαν να συνεννοηθούν. Και καθήμενοι ο ένας απέναντι απ’ τον άλλον κατάφεραν να μιλήσουν για σοβαρά θέματα με ειλικρίνεια και χωρίς την προδιάθεση να επιβάλουν ο ένας την γνώμη του στον άλλον αλλά να ακούσουν και να προσπαθήσουν να βελτιώσουν τη σχέση τους και τη μεταξύ τους επικοινωνία με αλληλοσεβασμό, αγάπη και ενδιαφέρον. Και ζήσαν αυτοί καλά. Και κάπου εδώ τελειώνει και το παραμύθι.
Γιατί –είτε το παραδεχτούμε είτε όχι, όλοι το έχουμε κάνει- δεν επικοινωνούμε για να συνεννοηθούμε. Μιλάμε για να πείσουμε τον άλλο πως εμείς έχουμε δίκιο και είναι η δική μας άποψη την οποία πρέπει να ενστερνιστούν γιατί εμείς ξέρουμε ενώ εκείνος όχι.
Και δε μαθαίνουμε από τα λάθη μας αλλά συνεχίζουμε να το κάνουμε. Λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία. Μάλιστα τις περισσότερες φορές αν δε γίνει το δικό μας νευριάζουμε, τσατιζόμαστε οι τόνοι ανεβαίνουν -ή γυρνάμε πλάτες- κι όχι μόνο άκρη δε βγαίνει αλλά οι καταστάσεις περιπλέκονται ακόμη περισσότερο και η σχέση παίρνει τέτοια κατρακύλα που γυρισμό δεν έχει.
Δε θα ήταν πολύ καλύτερο να ξεκινάνε όλα από την καρδιά; Από εκείνο το σημείο, δηλαδή, που ενεργοποιεί όλο μας το είναι όταν είμαστε μαζί με κάποιον άνθρωπο που θα μπορούσαμε ακόμη και τη ζωή μας να δώσουμε για να είναι καλά;
Πόση σημασία έχει αν συμφωνούμε σε όλα ή σε τίποτα; Και γιατί είναι τόσο πολύ σοβαρό; Τι είναι αυτό που μάς οδηγεί και δε μάς αφήνει να συμφωνήσουμε πως διαφωνούμε αλλά θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας να έρθουμε όσο πιο κοντά γίνεται ο ένας στην άποψη του άλλου γιατί αγαπιόμαστε;
Πόσο δύσκολο είναι να αφήσουμε τον εγωισμό μας στην άκρη για το κοινό καλό; Αφού σκοπός είναι το μαζί. Έτσι δεν είναι; Δεν είναι ματς οι σχέσεις για να μετράς γκολ ή καλάθια. Δεν είναι ανταγωνισμός. Είναι ομάδα. Δύο απέναντι σε όλους και όχι ο ένας απέναντι στον άλλον.
Προϋποθέτει κυρίως ενσυναίσθηση και παντελής έλλειψη του εγώ, γιατί μπορεί εκείνη τη στιγμή της διαφωνίας ο ένας να έχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα στη δουλειά του ας πούμε. Και δεν είναι σε φάση που μπορεί να σε ακούσει. Δε χρειάζεται να επιμένεις. Άστο και πάρ’ τον μια αγκαλιά. Το συζητάς αργότερα, δε χάθηκε ο κόσμος. Εκεί θα είστε, μαζί.
Δεν έχει σημασία αν αυτό που θες να εξηγήσεις είναι μικρό ή μεγάλο. Σημαντικό είναι το πότε το συζητάς και πώς. Γιατί εσύ ξέρεις τον άνθρωπό σου κι εκείνος εσένα. Κι αν ακόμη είστε στην αρχή της σχέσης και δεν έχετε όλα τα γράδα ίσα, εξήγησε με απλά λόγια το θέμα που θες να συζητήσετε κι αφού διακρίνεις τη διάθεση για αλληλοκατανόηση το αναλύεις κάποια στιγμή που οι εξωτερικοί παράγοντες δε θα επηρεάζουν την έκβαση της οποιαδήποτε διαφωνίας.
Σιγά, θα μου πείτε, μην κάνω και προγραμματικές δηλώσεις αν θέλω να συζητήσω κάτι με το ταίρι μου. Να κάνετε, γιατί να μην κάνετε; Αν είναι να έχετε έστω κι έναν καυγά λιγότερο όχι προγραμματικές δηλώσεις πρέπει να γίνουν αλλά και επιχειρηματικό σχέδιο μη σας πω. Κι όχι εκ του πονηρού αλλά εκ του «σε καταλαβαίνω και δεν πειράζει, το βλέπουμε άλλη στιγμή, εγώ ακόμη σε θέλω και σε αγαπώ».
Γιατί ο σκοπός είναι να βρεθεί λύση. Οτιδήποτε άλλο είναι χειριστικό κι εμείς δε θέλουμε να μας χειρίζονται αλλά να μας αγαπούν, έτσι δεν είναι; Κι εμείς καλύτερα λοιπόν!
