Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Σε φαντάζομαι εκεί, σε όλα τα μικρά που κάνουν τη ζωή σπουδαία.
Να κλέβουμε το ίδιο εισιτήριο για μια πόλη που δεν έχουμε ξαναδεί.
Να μοιραζόμαστε ακουστικά σε έναν δρόμο που δεν ξέρουμε που οδηγεί.
Να γελάμε κάτω από μια ξαφνική βροχή, σφηνωμένοι κάτω από μια ομπρέλα που δεν μας χωράει.
Θέλω να τραβήξω φωτογραφίες που δεν θα μοιάζουν τέλειες,
μα θα είναι δικές μας.
Θέλω να έχουμε χαρτάκια γεμάτα από σημειώσεις,
ξενοδοχεία που κλείσαμε τελευταία στιγμή,
μουσικές που θα ακούγονται και χρόνια μετά θα μυρίζουν εσένα.
Σε φαντάζομαι στο μισό άδειο ποτήρι μου,
στο μισό κρεβάτι που θα γίνουμε κουβάρι,
στα μισά μας πλάνα που θα χαλάνε για να φτιάχνουμε καινούργια μαζί.
Δεν ζητάω υποσχέσεις.
Δεν θέλω σχέδια.
Θέλω να σε βλέπω να χαμογελάς σε κάθε απρόοπτο,
και να ξέρω ότι, όσο είναι το χέρι σου μέσα στο δικό μου,
είμαι σπίτι.
Δεν θέλω μια τέλεια ζωή.
Θέλω τη δική μας ζωή.
