Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου
Το κορμί μου θρυμματίζεται.
Σπάει σε κόκκους μιας ανεξήγητης ύλης και σκορπά βίαια στον αέρα.
Συντρίμμια που δεν μαρτυρούν το πώς ήμουν κάποτε.
Σκόνη ψυχής που εκσφενδονίζεται και απομακρύνεται.
Κι όταν σε σκέφτομαι μακριά μου, όλο και πιο γρήγορα με εγκαταλείπουν τα κομμάτια μου.
Σε ήθελα εδώ.
Να παγίδευες τους κόκκους να μη με εγκαταλείπουν.
Να άνοιγες τα χέρια σου και να τους έπαιρνες αγκαλιά και τότε αυτοί να καταλάγιαζαν, να άλλαζαν πορεία και ταχύτητα και να κούρνιαζαν ευλαβικά εκεί που ανήκουν…
Στην αγκαλιά σου…
Στη σωτήρια σου αγκαλιά.
Εκεί που όλα τα κομμάτια μου γίνονται ένα.
Εκεί που εγώ κι εσύ γινόμαστε ένα.
Σε ήθελα εδώ.
