Γράφει η Ελπίδα Τάσσιου
Σε άφησα γιατί η αγάπη σου είχε όρους και ρήτρες. Γιατί κάθε «σ’ αγαπώ» σου συνοδευόταν από έναν αστερίσκο, μια μικρή αλλά ουσιαστική προϋπόθεση. Έπρεπε να είμαι όπως ήθελες, να χωράω σε καλούπια που έφτιαξες χωρίς να με ρωτήσεις. Εγώ δεν είμαι συμβόλαιο να υπογράφεται με ημερομηνία λήξης και ποινικές ρήτρες. Εγώ είμαι άνθρωπος. Με ψυχή, με πάθη, με λάθη.
Η αγάπη σου έμοιαζε με συμφωνία: να δίνω μόνο όσο έδινε κι ο άλλος, να μιλώ μόνο όταν ήταν βολικό, να νιώθω μόνο ό,τι χωρούσε στα όριά σου. Δεν άντεχα άλλο να μετριέμαι σε «πρέπει» και «μη». Γιατί η αληθινή αγάπη δεν έχει παζάρια. Δεν έχει λίστες με όρους. Δεν μετριέται σε ανταλλάγματα.
Ήθελες να είμαι πάντα εκεί, αλλά μόνο με τον τρόπο που σε βόλευε. Ήθελες να με αγαπάς, αλλά με τους δικούς σου κανόνες. Δεν ήθελες τον αυθορμητισμό μου, μόνο την εκδοχή που σε εξυπηρετούσε. Μα εγώ έμαθα πως η αγάπη είναι ελευθερία. Είναι να ξυπνάς το πρωί και να θες να μείνεις, όχι επειδή στο επιβάλλει μια συμφωνία, αλλά γιατί το θέλεις.
Όταν αγάπη σημαίνει να περνάς από φίλτρο κάθε συναίσθημα, χάνει το νόημά της. Κι εγώ αρνήθηκα να γίνω η γυναίκα που θα φοβάται να μιλήσει, να γελάσει ή να κλάψει, μην τυχόν και παραβεί κάποια σου «ρήτρα». Δεν είμαι για σχέσεις περιορισμένης ευθύνης. Είμαι για σχέσεις που καίνε, που λιώνουν και τους δύο, αλλά τους φτιάχνουν από την αρχή.
Σε άφησα γιατί προτιμώ να είμαι μόνη, παρά να μοιράζομαι τη ζωή μου με κάποιον που αγαπάει υπό όρους. Γιατί ο άνθρωπος που αξίζει να έχεις δίπλα σου, θα σε αγαπάει ολόκληρη. Με τα φώτα και τις σκιές σου. Με τις μέρες που λάμπεις και τις νύχτες που σβήνεις.
Η αγάπη μου δεν μπαίνει σε χαρτιά, ούτε σε συμβάσεις. Είναι επιλογή που ανανεώνεται κάθε μέρα, όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Και γι’ αυτό, έπρεπε να φύγω. Για να αφήσω χώρο για κάτι αληθινό.
