Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Ρε μάθετε να προχωράτε στη ζωή σας…
Πάψτε να μαστιγώνετε το παρόν με το μαστίγιο του παρελθόντος. Να αναμασάει η μνήμη πέντε καλές στιγμές που περάσατε υπό το καθεστώς της δυστυχίας που ονομάζατε αγάπη.
Πάνε αυτές, δέκα κιλά σκόνη έπιασαν και συνεχίζει η καρδιά να τις γυαλίζει.Τι βλέπετε στον καθρέφτη;
Δεν βαρεθήκατε τη μιζέρια που προσφέρετε στον εαυτό σας;
Κι αν κάποτε σας πρόδωσαν άγγελοι, τι φοβάστε;
Ή μήπως πιστεύετε πως δεν έχετε τη δύναμη να σηκωθείτε;
Φορέσαμε φτερά μέσα στο ψέμα σε άλλους έκαναν τα νούμερα, σε άλλους όχι, μα όλοι πόδια έχουμε να περπατάμε σήμερα.Γιατί λοιπόν να μην το κάνουμε με το δικό μας στυλ;
Γιατί να μην απολαύσουμε τη διαδρομή και τις μοναδικές θέες που θα συναντήσουμε, πιασμένοι από χέρια που αξίζουν το μαζί;
Είναι καλύτερο να τα κρύβουμε στις τσέπες, σκυθρωποί μέχρι ο χρόνος να τελειώσει;
Κανένας χρόνος δεν τελειώνει, μόνο οι μπαταρίες που φοράμε στο κεφάλι μας χαλάνε.
Τι ώρα είναι αν σε ρωτήσουν, να τους λες: είναι η ώρα της αλλαγής…
Μάθετε να αρπάζετε τις ευκαιρίες που σας δίνονται για την ευτυχία σας.
Πείτε ένα ευχαριστώ για αυτά που ξέβρασε η ίδια η ζωή για σας.
Ρε μάθετε να αγαπάτε και όχι να πονάτε.
Κανένας δεν κάηκε περισσότερο από τον ίδιο τον ήλιο που καίει στην καρδιά μας.
