Γράφει η Λιάνα Ζαφειράτου
Κάποιος πρέπει να πει σε αυτό το ροδαλό, στρουμπουλό, αλητάκι με τα βέλη, ότι έχει τη συμβατική υποχρέωση να πετυχαίνει και τους δύο, αλλιώς δεν κάνουμε δουλειά. Θα μου πεις από την άλλη, μικρό είναι ακόμα, θα μάθει.
Και μέχρι να μάθει, δηλαδή, εμείς θα βολοδέρνουμε δεξιά και αριστερά λαβωμένοι και αποβλακωμένοι; Τι θα γίνει, κύριε Έρωτα; Μικρός μεν είσαι, αλλά κάνεις μεγάλες ζημιές, το ξέρεις; Σταμάτα να με κοιτάς με παράπονο, γιατί ξέρεις ότι έχω δίκιο. Τι έγινε, τσαντίστηκες με το αποβλακωμένοι που είπα; Γιατί; Πρώτη φορά το ακούς;
Το μικρό στρουμπουλό αγοράκι, που ακούει στο όνομα Έρως, είναι έτοιμο να βάλει τα κλάματα.
– Σταμάτα να κλαις, από καιρό ήθελα να σε πετύχω και να σου τα ψάλλω ένα χεράκι. Τώρα θα τα ακούσεις.
– Μη με μαλώνεις. Για να πετύχω κάποιον πρέπει να έχει μεγάλη καρδιά γεμάτη αγάπη. Δεν γίνεται αλλιώς.
– Και με αυτούς που έχουν μικρή καρδιά τι γίνεται;
– Αυτό είναι στο δικό σας χέρι να την κάνετε μεγάλη και φωτεινή.
– Πώς, μικρέ πολύξερε Έρωτα;
– Απλά δώστε τους αγάπη, εσείς που έχετε πολλή.
– Έχεις σκεφτεί, ότι αυτό κουράζει; Δεν έχω τις αντοχές που είχα παλιότερα, κουράστηκα…
– Η αγάπη δεν εξαντλείται ποτέ. Καταλαβαίνω ότι κουράστηκες, αλλά όχι η αγάπη δεν παύει να υπάρχει είναι πάντα εκεί…
Και κάπως έτσι με τούμπαρε, δεν θέλω να τον μαλώσω πια. Αγκαλιαστήκαμε, χαιρετηθήκαμε και πήρα και την υπόσχεση την επόμενη φορά να τα καταφέρει καλύτερα στο σημάδι. Πήρε τα βέλη του και πέταξε.
Σταματάω το γράψιμο, σηκώνω το βλέμμα και κοιτάω τη θάλασσα. Ακούω μια αντρική φωνή:
– Είναι μαγεία η θάλασσα σήμερα έτσι ήρεμη, δεν βρίσκετε;
– Σε μένα μιλάτε; ρωτάω.
– Ναι. Σας βλέπω τόση ώρα που γράφετε και θα ήθελα να σας κεράσω ένα καφέ. Ίσως μέσα στην κουβέντα μου πείτε τι γράφετε και ίσως μετά τον καφέ μας να θέλετε να γράψετε και άλλο.
Το κοιτάζω και σκέφτομαι, γιατί όχι; Δεν είναι κακιά ιδέα… Τσακ! Ξαφνικά νιώθω ένα τσίμπημα και ακούω ένα φτερούγισμα. Βρε τον άτιμο! Πάλι με πέτυχε! Το καλό που του θέλω, αυτή την φορά να το έχει κάνει σωστά γιατί αλλιώς….
