Γράφει η Αστέρω
Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία αντρών -αυτός ο ένας, ο δικός μου- που έχει έρθει στον κόσμο με συγκεκριμένη αποστολή. Να κάνει μια γυναίκα να τον ερωτευτεί παράφορα και στη συνέχεια να εξετάσει πόσα νευρικά κύτταρα μπορεί να της καταστρέψει χωρίς να κινδυνεύσει η σχέση.
Πρόκειται για ένα πείραμα που κανείς δεν ξέρει ακριβώς πώς ξεκίνησε, αλλά συνεχίζεται με αξιοσημείωτη συνέπεια. Εκείνος κάνει ή δεν κάνει κάτι, εκείνης γυρίζουν τα μάτια σαν το κοριτσάκι του Εξορκιστή, ακολουθεί μια μικρή κρίση και, πριν προλάβει να συνέλθει η κατάσταση, τον έχει ήδη ξαναερωτευτεί. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια και ουδεμία ευθύνη φέρει για τα αποτελέσματα του πειράματος.
Τον αγαπάς. Τον λατρεύεις. Αν σου ζητούσαν να πεις πέντε όμορφα πράγματα γι’ αυτόν, θα έγραφες ολόκληρη έκθεση. Αν σου ζητούσαν να αναφέρεις πέντε ελαττώματά του, θα χρειαζόσουν επιπλέον χαρτί. Για τα δικά σου, βέβαια, θα χρειαζόταν ξεχωριστό παράρτημα, πιθανότατα με υποσημειώσεις. Και το χειρότερο είναι ότι όλα θα ήταν απολύτως ακριβή.
Εκείνος, φυσικά, διαθέτει εξαιρετικό συγχρονισμό. Μπορεί κάποιες φορές να πει την πιο ακατάλληλη κουβέντα τη χειρότερη δυνατή στιγμή, να κολλήσει σε μια λέξη και να χάσει ολόκληρη την πρόταση και να κλείσει τη συζήτηση με ένα «ΟΚ», αφήνοντάς σε να αναρωτιέσαι αν μιλούσατε πράγματι την ίδια γλώσσα. Βέβαια, ούτε εσύ είσαι πάντα υπόδειγμα ψυχραιμίας, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης.
Κι εσύ προσπαθείς να κρατήσεις την ψυχραιμία σου. Λες να μην αντιδράσεις πάνω στα νεύρα σου, να πάρεις λίγο χρόνο πριν απαντήσεις και να μη πεις όλα όσα σου περνούν από το μυαλό εκείνη τη στιγμή. Βέβαια, έχεις ήδη συντάξει νοερά ένα ολόκληρο διάγγελμα, με επιχειρήματα, παραδείγματα και αναφορές σε προηγούμενα περιστατικά, σε περίπτωση που τελικά αποφασίσεις να του εξηγήσεις τι ακριβώς έκανε.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Τον αγαπάς τον βλάκα!
Και κάπου εκεί αρχίζει η εσωτερική συνέλευση. Ο θυμός ζητάει διακοπή διπλωματικών σχέσεων. Η αγάπη προτείνει επαναπροσέγγιση. Η λογική έχει αποχωρήσει από την αίθουσα επικαλούμενη προσωπικούς λόγους. Κι εσύ προσπαθείς να αποφασίσεις αν θέλεις να τον φιλήσεις ή να του πετάξεις μια παντόφλα. Κατά προτίμηση, με αυτή τη σειρά, γιατί έχουμε και μια ανατροφή.
Και το πιο εκνευριστικό; Να είσαι έξαλλη μαζί του, να έχεις χίλια πράγματα να του πεις και, παρ’ όλα αυτά, να σου λείπει η αγκαλιά του περισσότερο απ’ όσο σου λείπει η δικαίωση.
Και τελικά, αφού έχεις αναλύσει την κατάσταση, έχεις καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν πρόκειται να του χαριστείς κι έχεις πειστεί πως αυτή τη φορά θα είσαι ανένδοτη, πιάνεις το κινητό.
Και του γράφεις ότι τον αγαπάς.
Όχι επειδή σου πέρασαν τα νεύρα. Ούτε επειδή αποφάσισες ότι είχε δίκιο. Αλλά επειδή, όσο κι αν σου δοκιμάζει την υπομονή, εξακολουθείς να τον αγαπάς. Και μάλιστα πολύ. Πράγμα που ο θυμός σου θεωρεί προσωπική προσβολή.
Βέβαια, το ότι τον λατρεύεις δε σημαίνει πως απέκτησε ισόβια ασυλία. Τον ερωτεύτηκες, αλλά δεν προβλέπεται αμνηστία για τις μαλακίες του μόνο και μόνο επειδή σου έχει κλέψει την καρδιά.
Γιατί, γαμώτο, απ’ όλους τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να σου σπάσουν τα νεύρα, έπρεπε να είναι ακριβώς αυτός που θέλεις περισσότερο να αγκαλιάσεις.
