Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Ζούμε σε μια εποχή που το συναίσθημα θεωρείται ταμπού. Πρέπει να νιώθεις, αλλά να μη δείχνεις, γιατί τότε γίνεσαι ο «αδύναμος» και ο άνθρωπος που όλοι μπορούν να εκμεταλλευτούν.
Η σημερινή κοινωνία δεν αγαπά τους ευαίσθητους. Μπορεί να είναι ωραία η εικόνα ενός ανθρώπου να δακρύζει και να συγκινείται, όταν ακούει ένα τραγούδι ή παρακολουθεί κάποιο έργο με νόημα, αλλά αυτό είναι παροδικό.
Σήμερα η «σκληράδα», όχι στα μπράτσα αλλά στον χαρακτήρα, αποτελεί τον μόνο τρόπο επιβίωσης. Επικρατεί το μότο «φάε πριν σε φάνε», σαν να ζούμε στη ζούγκλα. Γι’ αυτό βλέπουμε ανθρώπους να πατάνε επί πτωμάτων, να ανεβαίνουν και να αποτελούν παράδειγμα για τους υπόλοιπους.
Ακριβώς το ίδιο ισχύει και στις σχέσεις. Λειτουργείς με συναίσθημα; Την πάτησες. Θα γίνεις βαρετός, προβλέψιμος και εύκολο θύμα. Αντίθετα, όσο πιο απόμακρος και ψυχρός είσαι, άλλο τόσο ελκυστικός γίνεσαι.
Τα πράγματα, φυσικά, όσο περνά ο καιρός γίνονται όλο και χειρότερα. Γιατί το αμέσως επόμενο βήμα από τη σκληρότητα είναι η αδιαφορία. Δημιουργούνται άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται για τον άλλον, που κάνουν σχέσεις χωρίς συναίσθημα και που βλέπουν στο τέλος τη ζωή τους να περνά χωρίς να την καταλαβαίνουν.
Γιατί το να φτάσεις στο σημείο να μην μπορείς να νιώσεις αποτελεί ψυχική αναπηρία.
Κάπως έτσι λοιπόν τίθεται, το διαχρονικό ερώτημα: “πρέπει ή δεν πρέπει να δείχνεις στους άλλους αυτά που νιώθεις”; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα θέμα επιλογής, που απορρέει όμως από τη συνείδηση και τα βιώματά σου.
Να θυμάσαι ότι αυτό που μετρά στο τέλος, είναι να κάνεις αυτό που θέλεις και όχι αυτό που σου επιβάλλουν. Μόνο τότε είσαι αυθεντικός και όχι κάποιος που απλά υποκρίνεται για να χωρέσει σε αυτό τον κόσμο.
