Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Όταν σε ξαναβρήκα, ήμουν πλέον σίγουρος πως η μοίρα μας ένωσε και πως η ζωή, μας το χρωστούσε. Ήταν λες και όλα ξανάρχιζαν από την αρχή. Μια καινούργια αρχή λοιπόν, για εμάς τους δυο, που αν θυμάσαι καλά, είχαμε αφήσει πριν αρκετά χρόνια κάπου εκεί στην μέση, χωρίς να έχουμε γνωριστεί καλά καλά.
Όσο ο καιρός περνούσε, καταλαβαίναμε και οι δυο πόσο διαφορετικοί ήμασταν και πως ο καθένας πλέον, είχε τις δικές του παραξενιές. Χωρίς δεύτερη σκέψη, ώριμοι πλέον ενήλικες και οι δυο αποφασίσαμε να βάλουμε ένα τέλος. Ένα τέλος που με τον καιρό με ανησυχούσε όλο και περισσότερο. Ένα τέλος που πλέον άρχισε να με ενοχλεί ακόμα περισσότερο, όταν κατάλαβα πως, μου λείπουν οι παραξενιές σου.
Δεν μπορώ να το εξηγήσω, όμως αυτή η μονότονη ησυχία μέσα στο σπίτι, κάνει πολύ θόρυβο και νιώθω να τρυπάει ο εκκωφαντικός της ήχος τα αυτιά μου. Σε έχω ανάγκη. Αυτό ήθελα να σου πω εξαρχής και παρασύρθηκα λίγο από το συναίσθημα. Σε έχω ανάγκη. Αν νιώθεις το ίδιο και εσύ, σε παρακαλώ, γύρνα πίσω, γιατί πραγματικά σε έχω ανάγκη.
