Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Πώς στριμώχνεις τα όνειρά σου έτσι;
Πώς ξεχνάς αυτό που αγαπάς;
Πώς αφήνεις στην άκρη για μετά αυτό που σε κάνει να αναπνέεις;
Κάθεσαι πάνω στη βαλίτσα που’ χεις στριμώξει χρόνια τώρα τα όνειρά σου.
Κάθεσαι και ονειρεύεσαι μια μέρα να ξεφύγεις.
Ονειρεύεσαι την ημέρα που θα ανοίξεις τη βαλίτσα και εκείνα θα ξεχυθούν στον ουρανό σαν πουλιά φυλακισμένα.
Η ζωή δε μετριέται με όνειρα.
Δεν αντέχει να υπάρχει χωρίς αυτά και δεν της αρέσει τα όνειρα να μένουν όνειρα.
Όταν αποφασίσεις να ανοίξεις τη βαλίτσα σου, σκέψου πως είναι καλύτερα να τσαλακώσεις κάποιο όνειρό σου, από το να παραιτηθείς εντελώς από αυτό.
Μπορεί να νομίζεις πως δεν σου πραγματοποιήθηκε όπως ήθελες, στο τέλος όμως θα δεις, πως ανάμεσα σε ένα καλοσιδερωμένο, κολλαριστό πουκάμισο και σε ένα τσαλακωμένο επιμελώς ατημέλητο, εσύ επιλέγεις το δεύτερο…
… ίσως γιατί τελικά τα “comme il faux” στη δική σου ψυχή δεν σου ταίριαξαν ποτέ!
