Γράφει ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου
Κάποια στιγμή η αγάπη άρχισε να μοιάζει με παιχνίδι τακτικής. Πότε να στείλεις μήνυμα, πόσο να περιμένεις για να απαντήσεις, πόσο ενδιαφέρον να δείξεις για να μη φανείς διαθέσιμος, πόσο να απομακρυνθείς για να σε αναζητήσει ο άλλος. Λες και ο έρωτας έγινε σκάκι και οι άνθρωποι πιόνια που μετακινούνται προσεκτικά πάνω σε ένα ταμπλό γεμάτο φόβους, ανασφάλειες και υπολογισμούς.
Και κάπου εκεί χάθηκε η μαγεία.
Γιατί οι στρατηγικές μπορεί να κερδίζουν εντυπώσεις, αλλά σπάνια κερδίζουν ανθρώπους. Μπορεί να δημιουργούν μυστήριο, να προκαλούν περιέργεια, να κρατούν κάποιον απασχολημένο για λίγο. Όμως δεν χτίζουν εμπιστοσύνη. Δεν γεννούν οικειότητα. Δεν δημιουργούν εκείνη τη βαθιά αίσθηση ασφάλειας που κάνει δύο ανθρώπους να θέλουν να μείνουν.
Οι πιο όμορφες ιστορίες δεν ξεκίνησαν επειδή κάποιος ακολούθησε έναν έξυπνο κανόνα. Ξεκίνησαν επειδή κάποιος τόλμησε να είναι αληθινός. Επειδή είπε αυτό που ένιωθε χωρίς να υπολογίσει αν θα χάσει πόντους. Επειδή έδειξε ενδιαφέρον χωρίς να φοβηθεί ότι θα εκτεθεί. Επειδή προτίμησε την ειλικρίνεια από την εντύπωση.
Οι ερασιτέχνες παίζουν παιχνίδια γιατί φοβούνται την απόρριψη. Οι άνθρωποι που ξέρουν να αγαπούν καταλαβαίνουν ότι η απόρριψη είναι μέρος της ζωής, όχι λόγος να κρύβονται πίσω από τεχνικές. Δεν μετράνε ποιος έστειλε τελευταίος μήνυμα. Δεν κρατούν σκορ. Δεν προσπαθούν να κερδίσουν τον άλλον. Προσπαθούν να τον γνωρίσουν.
Γιατί ο έρωτας δεν είναι διαγωνισμός εξυπνάδας. Δεν είναι μάχη επιρροής. Δεν είναι μια αρένα όπου νικά εκείνος που νοιάζεται λιγότερο. Είναι το ακριβώς αντίθετο. Είναι ο χώρος όπου δύο άνθρωποι αφήνουν τις άμυνές τους στην άκρη και συναντιούνται χωρίς μάσκες.
Κι εκεί βρίσκεται όλη η ουσία.
Όταν σταματάς να σκέφτεσαι πώς θα φανείς και αρχίζεις να δείχνεις ποιος είσαι, τότε ο έρωτας παύει να είναι στρατηγική.
Και γίνεται αλήθεια.
