Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
«Φαντασία μου πλανεύτρα, είσαι η πιο μεγάλη ψεύτρα».
Στον θαυμαστό κόσμο του διαδικτύου, τα πάντα είναι πιθανά. Παραγγέλνουμε φαγητό με ένα κλικ, κάνουμε φίλους με ένα follow και – το πιο συναρπαστικό – ερωτευόμαστε χωρίς να έχουμε δει ποτέ τον άλλον από κοντά. Αλλά τι γίνεται όταν αυτό το «κάτι ξεχωριστό» τελειώνει πριν καν ξεκινήσει; Κάπου εδώ, μπαίνει στο παιχνίδι η φαντασία μας, η οποία συχνά έχει μεγαλύτερη σημασία από την ίδια την πραγματικότητα.
Μήνες ανταλλαγής μηνυμάτων, χιουμοριστικά GIFs, εξομολογήσεις για την παιδική μας ηλικία, και κάπου εκεί, η υπόσχεση ενός μεγάλου έρωτα φαίνεται να διαγράφεται στον ορίζοντα. Αλλά για κάποιο λόγο – ίσως επειδή κανείς δεν έκανε το επόμενο βήμα ή επειδή η απόσταση έγινε δικαιολογία – το πρώτο ραντεβού δεν έγινε ποτέ.
Και το χειρότερο; Όταν τελειώνει αυτή η «σχέση», πονάει σχεδόν σαν να ήσασταν μαζί. Όχι επειδή χάσατε τον άλλον, αλλά επειδή χάσατε τη φαντασία σας για το πώς θα μπορούσε να ήταν.
Γιατί, λοιπόν, πληγωνόμαστε τόσο πολύ από κάτι που δεν υπήρξε ποτέ; Επειδή αυτό που «χάσαμε» δεν ήταν ο άλλος, αλλά η εικόνα που είχαμε δημιουργήσει. Έτσι, όταν το ειδύλλιο τελειώνει πριν καν αρχίσει, δε θρηνούμε την πραγματική απώλεια, αλλά το χαμένο σενάριο που είχαμε χτίσει.
Οι λόγοι είναι πολλοί, αλλά συχνά περιλαμβάνουν αναβολές και δικαιολογίες, όπως το κλασικό «Ας το κανονίσουμε την επόμενη εβδομάδα-μήνα-δίμηνο!» – και η επόμενη εβδομάδα-μήνας-δίμηνο γίνεται ποτέ. Ή ο φόβος της πραγματικότητας, γιατί όσο υπέροχη κι αν φαίνεται μια διαδικτυακή σύνδεση, υπάρχει πάντα ο φόβος ότι η πραγματική γνωριμία δε θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες. Και φυσικά, υπάρχουν και οι διαφορετικές προθέσεις, όταν ο ένας βλέπει κάτι σοβαρό ενώ ο άλλος απλώς διασκεδάζει ή καλύπτει συναισθηματικά του κενά και μόνο.
Η κατάσταση αυτή είναι σχεδόν κωμικοτραγική. Ξοδεύουμε αμέτρητες ώρες μιλώντας με κάποιον που δε γνωρίσαμε ποτέ και μετά, όταν η «σχέση» τελειώνει, αισθανόμαστε σαν να χωρίσαμε. Το οξύμωρο; Μπορεί να κλαίμε για έναν άνθρωπο που, τελικά, δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά στη ζωή μας.
Αν νιώθετε ότι παγιδεύεστε σε μια τέτοια κατάσταση, ίσως είναι καλό να εστιάσετε στην πραγματική γνωριμία. Αν κάποιος δεν είναι πρόθυμος να σας συναντήσει από κοντά ή όταν αυτή η ώρα φαίνεται να μη σηκώνει άλλη αναβολή και ξαφνικά διακόπτονται οι επαφές, ίσως πρέπει να επανεξετάσετε το ενδιαφέρον του. Αναγνωρίστε τα σημάδια όταν η φαντασία σας αρχίζει να τρέχει πιο γρήγορα από τη συζήτηση και δώστε προθεσμία στις διαδικτυακές επαφές που δεν οδηγούν πουθενά.
Στο τέλος της ημέρας, ίσως πρέπει να γελάσουμε λίγο με τον εαυτό μας. Ίσως η φαντασία μας να ήταν, πράγματι, η μεγαλύτερη πλανεύτρα. Και, ίσως, το μάθημα που παίρνουμε από αυτές τις διαδικτυακές «σχέσεις» είναι ότι πρέπει να επενδύουμε λιγότερο σε σενάρια και περισσότερο στην πραγματική ζωή.
Γιατί οι πραγματικές σχέσεις δε γίνονται με likes, μηνύματα και καρδούλες.
Γίνονται με αληθινές συναντήσεις κι ακόμη πιο αληθινές στιγμές.
Να την ακούτε τη θεία!
