Γράφει η Ναταλία Αργυροπούλου
Μην τα ρίχνουμε όλα στον χρόνο. Βολικό είναι, αλλά δεν είναι και αλήθεια. «Άλλαξε», λέμε για κάποιον που μας απογοήτευσε. «Δεν ήταν έτσι παλιά». Κι επιμένουμε να θυμόμαστε εκείνον τον άνθρωπο που γνωρίσαμε, λες και όσα ακολούθησαν ήταν μια κακή παρένθεση στον χαρακτήρα του.
Μόνο που ο χαρακτήρας δεν φαίνεται στις καλές μέρες. Εκεί όλοι μπορούν να είναι υπέροχοι. Να χαμογελούν, να ενδιαφέρονται, να υπόσχονται, να μιλούν για ειλικρίνεια και σεβασμό. Το πραγματικό πρόσωπο του άλλου θα το γνωρίσεις όταν πάψεις να τον εξυπηρετείς. Όταν διαφωνήσεις. Όταν χρειαστεί να σου δώσει κάτι χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα.
Εκεί να δεις πόσο γρήγορα αλλάζουν οι συμπεριφορές.
Ο άνθρωπος που διαφήμιζε την ειλικρίνειά του αρχίζει τα μισόλογα. Εκείνος που απαιτούσε κατανόηση δεν έχει ούτε πέντε λεπτά να ακούσει. Αυτός που ορκιζόταν πως θα είναι δίπλα σου εξαφανίζεται μόλις η παρουσία του απαιτήσει κάτι περισσότερο από μια ωραία κουβέντα.
Και το χειρότερο δεν είναι πως σε απογοητεύουν. Είναι πως, όταν αρχίσεις να ενώνεις τα κομμάτια, θυμάσαι περιστατικά που είχες προσπεράσει. Μικρές αγένειες που βάφτισες κακές στιγμές. Ψέματα που δικαιολόγησες. Συμπεριφορές που θα σε είχαν εξοργίσει αν τις έβλεπες να συμβαίνουν σε κάποιον που αγαπάς.
Τα είχες δει. Απλώς δεν ήθελες να τους δώσεις τη σημασία που είχαν.
Και κάποια στιγμή κουράζεσαι. Όχι τόσο από τον άλλον, όσο από την προσπάθεια να συμφιλιώσεις αυτό που βλέπεις με αυτό που πίστευες πως γνώριζες. Να ψάχνεις εξηγήσεις για πράξεις που, αν τις έκανε ένας άγνωστος, θα τις έκρινε κανείς χωρίς δεύτερη σκέψη.
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κακοί. Ούτε κάθε απογοήτευση αποδεικνύει πως κάποιος σε κορόιδευε από την αρχή. Αλλά υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σ’ έναν άνθρωπο που έκανε ένα λάθος και σ’ έναν άνθρωπο που επαναλαμβάνει την ίδια συμπεριφορά επειδή ξέρει πως θα του τη συγχωρήσεις.
Και ναι, οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν. Αρκεί να το θέλουν οι ίδιοι. Όχι επειδή τους περίμενες, τους αγάπησες ή τους έδωσες εκατό ευκαιρίες.
Ο χρόνος, λοιπόν, δεν τους έκανε ξαφνικά άλλους ανθρώπους. Απλώς τους έδωσε αρκετές ευκαιρίες να σου δείξουν ποιοι είναι.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο πικρό;
Ότι πολλές φορές δεν σε εξαπάτησε ο άλλος. Εσύ έμεινες τόσο πιστός σ’ εκείνον που γνώρισες, ώστε αρνήθηκες να πιστέψεις εκείνον που είχες πια μπροστά σου.
