Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κι αν κάποιος σε ρωτήσει, τι θα είναι η αγάπη, μην ξεχάσεις μέσα στα πολλά που θα σκεφτείς, να βάλεις και το νοιάξιμο.
Παρεξηγημένη έννοια, ξεχασμένη..
Δεν γίνεται να αγαπάς κάποιον και να μην τον νοιάζεσαι. Δεν γίνεται να τον νοιάζεσαι και να μην τον φροντίζεις.
Να μην παρατηρείς κάθε μικρή λεπτομέρεια. Να μην νιώθεις αυτά που τον απασχολούν.
Νοιάζομαι, θα πει παίρνω την στραβή μέρα από την αρχή και την ισιώνω.
Νοιάζομαι, θα πει ξέρω τα ζόρια σου και κοιτάω κάτι να πάρω από πάνω σου και να σε ξαναφρώσω.
Νοιάζομαι, θα πει ξέρω πριν ανοίξεις το στόμα σου τις ανάγκες και τα θέλω σου.
Νοιάζομαι, θα πει ξέρω πότε να κάνω μισό βήμα πίσω.
Νοιάζομαι, θα πει είσαι η προτεραιότητά μου, χωρίς “όταν θα..”, “αλλά…”, “ήθελα αλλά..”
Δεν χρειάζεται να το ζητήσεις. Απλά γιατί αν χρειαστεί να το ζητήσεις, παύει να έχει αξία.
Δεν χρειάζεται να κάνεις εκπτώσεις και να συμβιβαστείς. Απλά γιατί σε νοιάζομαι θα πει ξέρω όλους τους λόγους κι όλους τους τρόπους, να μην χρειάζεται ποτέ να κάνεις εκπτώσεις στα θέλω σου.
Χανόμαστε πολλές φορές στα μεγάλα, στα πομπώδη, και ξεχνάμε τα μικρά, τα απλά, τα καθημερινά που κάνουν δυο ανθρώπους να δένονται. Να χτίζουν μια καθημερινόητα..
Μαγείρεψε (εν ανάγκη παρήγγειλε) το αγαπημένο του φαγητό, βάλε φροντίδα και αγάπη σ’ότι κάνεις, ασχολήσου μαζί του, παρατήρησέ τον, κοίτα λίγο το πρόσωπό του αν έχει συννεφιά..
Δεν γίνεται να αγαπάς χωρίς να νοιάζεσαι. Δεν υπάρχει αγάπη χωρίς φροντίδα. Κι αυτό, είναι μη διαπραγματεύσιμο και ισχύει και για τα δύο φύλα..
