Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδη
Ποτέ μου δεν κατάλαβα ούτε και τον ίδιο μου τον εαυτό για όσες φορές κατάφερε κάποιος να με κάνει έστω και για μέρα μόνο να μην χαμογελώ.
Να ξεχνάω όλα όσα έχω στη ζωή μου και θα έπρεπε να ευχαριστώ το θεό κάθε μέρα που τα έχω.
Επειδή κάποιος αποφάσισε να μου χαλάσει τη μέρα.
Υπάρχουν άνθρωποι που θα ξοδέψουν μέρες, στιγμές, ώρες και μια ολόκληρη ζωή, για να με κάνουν να χαμογελάσω.
Που θα απασχολούν το μυαλό τους, με τη σκέψη τους κολλημένη σε μένα και θα χαμογελάνε εξ αιτίας μου.
Έχω άραγε κάποιον σοβαρό λόγο να απασχολώ το δικό μου με ανθρώπους που με πίκραναν, με αδίκησαν και με έκαναν να μην χαμογελάω γιατί απλά έτσι τους βόλεψε;
Η τοξικότητα μερικών ανθρώπων μπορεί να με κάνει να γεμίσω αρνητικότητα και άσχημες σκέψεις κι αυτό είναι κάτι που δεν αξίζει κανείς άνθρωπος που, δεν φέρεται άδικα και χειριστικά σε κανέναν.
Δε θέλω ανθρώπους που να είναι δίπλα μου μόνο όταν περνάω άσχημα, αλλά και όταν είμαι ευτυχισμένη και χαμογελώ, θέλω ανθρώπους που να θέλουν να με βλέπουν να χαμογελώ και να προσπαθούν γι’αυτό.
Ένας από τους καλύτερους τρόπους να δείξεις σε κάποιον πόσο τον αγαπάς είναι να μην θέλεις να τον στεναχωρείς.
Κάντε το λοιπόν γι’ αυτούς τους ανθρώπους, αφήστε τους άλλους που σας κάνουν να χάνετε το χαμόγελο σας, δεν αξίζουν.
Σκέφτομαι όσους όταν με βλέπουν κατσουφιασμένη και ξέρουν πως κάτι με έχει πικράνει , μου ζητάνε ένα χαμόγελο…. “Ένα χαμόγελο για μένα “
Και χαμογελώ ανεπαίσθητα στη σκέψη αυτή.
Η σκέψη πως για κάποιον το χαμόγελο μου είναι ζωή και ευτυχία με κάνει να χαμογελώ, να συνεχίζω να κρατάω μόνο τα όμορφα, τα πολύτιμα και τα ισάξια μου.
Να χαμογελάτε λοιπόν, κάνει κάποιους να ανησυχούν και κάποιους τους κάνει ευτυχισμένους! Για τους πρώτους ίσως δεν αξίζει να κάνετε τίποτα, για τους δεύτερους όμως…
Αφιερωμένο, στον άνθρωπο που δεν αντέχει να με βλέπει κατσουφιασμένη…
