Γράφει η Μαρία Αλεξίου
Οι άνθρωποι που φωνάζουν, που ξεσπούν, που πετάνε λόγια σαν μαχαίρια, δεν είναι οι επικίνδυνοι. Αυτούς τους διαβάζεις εύκολα. Τους βλέπεις να λυσσάνε, να χάνουν τον έλεγχο, να ψάχνουν τρόπο να σε πληγώσουν.
Μην τους φοβάσαι αυτούς.
Να φοβάσαι εκείνους που δεν μίλησαν ποτέ.
Εκείνους που δεν έβρισαν, δεν έτρεξαν να αποδείξουν τίποτα, δεν πάλεψαν για να ακουστούν. Εκείνους που αντί να ουρλιάξουν, σώπασαν.
Γιατί αυτοί δεν έχουν ανάγκη τα λόγια.
Έχουν μάθει πως η σιωπή πονάει πιο πολύ απ’ την πιο σκληρή αλήθεια. Πως ένα βλέμμα μπορεί να σε κόψει πιο βαθιά από μια φωνή που ξεσπάει. Πως η αδιαφορία μπορεί να γίνει το πιο θανατηφόρο όπλο.
Και ξέρεις ποιοι είναι αυτοί;
Οι άνθρωποι που έδωσαν πολλά. Που πάλεψαν, που συγχώρησαν, που έμειναν λίγο παραπάνω απ’ όσο έπρεπε.
Οι άνθρωποι που κουράστηκαν.
Όταν σπάσουν, δεν χρειάζεται να πουν τίποτα.
Ένα βλέμμα αρκεί.
Γιατί μέσα του δεν υπάρχει μίσος. Δεν υπάρχει θυμός. Υπάρχει μόνο η απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν έχεις πια καμία θέση στη ζωή τους.
Και δεν υπάρχει τίποτα πιο αμετάκλητο από αυτό.
Γι’ αυτό, μην τους προκαλείς.
Αν κάποιος σου χαρίσει τη σιωπή του, αν δεν σε ρωτήσει «γιατί», αν δεν προσπαθήσει να κρατήσει τίποτα…
Τότε να φοβάσαι.
Γιατί αυτοί ξέρουν να σκοτώνουν χωρίς να αγγίξουν κανέναν.
