Γράφει ο Νικόλας Φιλίππου
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να φύγει ένας άνθρωπος. Μπορεί να φύγει με φωνές, με θυμό, με κατηγορίες που εκτοξεύονται σαν πέτρες την τελευταία στιγμή. Μπορεί να φύγει κρυφά, αφήνοντας πίσω του αναπάντητα ερωτήματα και μισές εξηγήσεις. Μπορεί να φύγει προσπαθώντας να κερδίσει τις εντυπώσεις, να δικαιωθεί, να αποδείξει ότι είχε δίκιο. Όμως υπάρχει κι ένας άλλος τρόπος. Πιο δύσκολος. Πιο σπάνιος. Να φεύγεις με αλήθεια και το κεφάλι ψηλά.
Όταν μια σχέση, μια φιλία ή ένας δεσμός ολοκληρώνει τον κύκλο του, ο πειρασμός να πεις πράγματα που δεν πιστεύεις είναι μεγάλος. Να πληγώσεις επειδή πληγώθηκες. Να μικρύνεις τον άλλον για να νιώσεις μεγαλύτερος. Να ξαναγράψεις την ιστορία έτσι ώστε να βγεις εσύ ο αδικημένος και ο άλλος ο φταίχτης. Είναι μια εύκολη διαδρομή. Και γι’ αυτό την ακολουθούν πολλοί.
Η αλήθεια, όμως, έχει άλλο βάρος. Σε αναγκάζει να κοιτάξεις τα πράγματα όπως ήταν. Να αναγνωρίσεις όσα αγάπησες, ακόμα κι αν δεν κράτησαν. Να παραδεχτείς τα δικά σου λάθη χωρίς να φορτώσεις όλα τα σκοτάδια στον απέναντι. Να φύγεις χωρίς να καταστρέψεις ό,τι κάποτε σε έκανε να χαμογελάσεις.
Το κεφάλι μένει ψηλά όχι όταν νικάς κάποιον. Μένει ψηλά όταν δεν προδίδεις τον χαρακτήρα σου την ώρα που πονάς. Όταν δεν γίνεσαι κάτι χειρότερο για να διαχειριστείς μια απώλεια. Όταν κρατάς την αξιοπρέπειά σου ακόμη κι αν η καρδιά σου είναι βαριά.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι άνθρωποι δεν θυμούνται μόνο γιατί έφυγες. Θυμούνται και πώς έφυγες. Θυμούνται αν άφησες πίσω σου στάχτες ή αν έκλεισες την πόρτα με σεβασμό. Και όσο περνούν τα χρόνια, καταλαβαίνεις πως οι πιο όμορφοι αποχωρισμοί δεν είναι εκείνοι που κερδήθηκαν. Είναι εκείνοι που έγιναν με καθαρή συνείδηση.
Να φεύγεις λοιπόν με αλήθεια και το κεφάλι ψηλά. Γιατί κάποια πράγματα τελειώνουν. Η αξιοπρέπειά σου δεν χρειάζεται να είναι ένα από αυτά.
