Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Συγκρουόμενα συναισθήματα.
Υπάρχουν;
Εσύ λάθος κατάλαβες.
Δεν μιλάω για τα αμαξάκια στα λούνα παρκ. Μιλάω για εκείνα που δεν ξέρεις ούτε για τον ίδιο σου τον εαυτό.
Γιατί ούτε αυτόν δεν ξέρεις όσο νομίζεις.
Νομίζεις ότι βρίσκεσαι μέσα στο παιχνίδι και πως, αν περάσεις από δίπλα μου και με αγγίξεις, θα ανατριχιάσω.
Σου έχω νέα.
Συγκρούομαι μόνο με τον εαυτό μου. Εμπιστεύομαι μόνο εμένα.
Και αντιστέκομαι σε εσένα ακριβώς γι’ αυτό.
Γιατί από τα πολλά χτυπήματα μένουν πληγές.
Και όταν το κέρμα τελειώσει και ο χρόνος μαζί, εκείνο το πολύχρωμο ψεύτικο αμαξάκι θα το οδηγήσει κάποιος άλλος στην πίστα.
Και τότε ίσως καταλάβεις πως δεν ήταν η ταχύτητα που μέτρησε για μένα, ούτε οι ελιγμοί που έκανες, ούτε οι γύροι που έκανες γύρω από τα ίδια σου τα λόγια.
Γιατί στις πράξεις πήρες μηδέν.
Και όσες φορές εγώ κράτησα το φρένο πατημένο, ήταν για να σε προστατέψω.
Όχι από φόβο για μένα.
Αλλά από φόβο για σένα.
Κι αν κάποτε πάλεψα να σε προφυλάξω από τα όρνεα που σε τριγύριζαν, αν φόρεσα τα σχόλια της κοινωνίας σαν δική σου ασπίδα και έμαθα να σε βλέπω να κουρσεύεις εδώ κι εκεί χωρίς να σε εγκαταλείπω, δεν ήταν επειδή δεν έβλεπα.
Ήταν επειδή επέλεγα να ελπίζω.
Τώρα όμως άκου το τελευταίο.
Οι άνθρωποι δεν είναι πίστες λούνα παρκ.
Ούτε κέρματα που τα ρίχνεις ξανά και ξανά μέχρι να κερδίσεις το παιχνίδι.
Δεν είναι δοκιμές αντοχής.
Δεν είναι διαγωνισμοί υπομονής.
Δεν είναι μέρη όπου επιστρέφεις μόνο όταν σε βολεύει.
Κι αν κάποτε με δεις να απομακρύνομαι, μην το πεις ήττα.
Μην το πεις θυμό.
Μην το πεις εκδίκηση.
Θα είναι απλώς η στιγμή που διάλεξα να βγω από το παιχνίδι.
Η στιγμή που κατάλαβα πως κάποιοι άνθρωποι δεν ψάχνουν συνοδηγό.
Ψάχνουν απλώς το επόμενο κέρμα.
Κι εγώ δεν έχω σκοπό να γίνω άλλο ένα.
Και ας μη κράτησα ούτε ένα κέρμα για το τέλος.
