Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Θα σου ζητήσω μια χάρη…
Ίσως θεωρώ ότι σε βρίσκω μποσικο, πατάω στο γεγονός ότι είναι Αύγουστος πια και μπορεί να χαλαρώνεις τώρα σε καμιά σκιά, ξαπλώστρα, εξοχή ή όπου αλλού εκτός τρελής καθημερινοτητας:
Mην υποτιμάς τους καλοπροαίρετους!
Η διάθεση τους να προσπαθήσουν να βρουν το καλό σου, να στο αναδείξουν, να στο πουν ουδεμία σχέση έχει με ανικανότητα, αδυναμία ή αφέλεια.
Ναι είναι καλά παιδιά αλλά όχι αυτό δεν είναι ρετσινια. Δεν είναι καν λόγος για να πάρεις εκείνο το υφακι της καλυμενης ειρωνείας στα μούτρα, σε ασχημαινει άλλωστε και δεν θα βγεις ωραίες selfie ενώ κρατάς το κινητό διαβάζοντας.
Τα πραγματικά καλά παιδιά δεν γίνονται σωρός, δεν φοράνε την καλοσύνη ταμπέλα γιατί εσύ απορείς ή ίσως δεν ξέρεις τι άλλο να πεις για να τα χαρακτηρίσεις.
Δεν θα σου πουν τίποτε ποτέ για να κερδίσουν τις εντυπώσεις, τη δική σου συμπάθεια ή ακόμα και το ευχαριστώ σου.
Θα είναι εκεί, όπου εκεί η χαρά ή η λύπη σου γιατί αληθινά νοιάζονται και δηλώνουν παρών. Πραγματικά δεν τους νοιάζουν οι ταμπέλες. Φέρονται όπως νιώθουν. Νιώθουν τον κόσμο αλλιώς. Φτάνει ένα σου αληθινό χαμόγελο και ένα σπίρτο στο μάτι που δείχνει ότι η καλή τους κουβέντα, η παρουσία τους δίπλα σου βρήκε στόχο και σε πήγε παραπάνω. Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο τους άλλωστε. Το δικό σου παραπάνω και παράπερα μαζί με το δικό τους. Αντλούν ενέργεια από αυτό, ανατροφοδότουνται, επιβεβαιωνονται στη βόλτα τους εδώ και συνεχίζουν.
Και αν πιστέψεις ότι τούς έχεις του χεριού σου και μπορείς να τους εκμεταλλευτείς μάλλον εσύ είσαι ο αφελής όχι εκείνοι.
Τα περισσότερα κατά γενική ομολογία καλά παιδιά έχουν ισχυρό ένστικτο. Επειδή αγαπούν μάλλον πολύ τους ανθρώπους μπορούν να δουν πιο εύκολα μέσα σου. Μπορούν να σε νιώσουν περισσότερο. Και μέσα σ’ αυτή την πρόθεση τους να σταθούν αληθινά θετικά απέναντι σου θα καταλάβουν γρήγορα αν αυτό το θέλω τους σε σένα ξυπνά τον μαύρο λύκο μέσα σου. Μπορεί να σου φανούν θηράματα για λίγο. Μπορεί να σε αφήσουν να τα πληγώσεις. Όμως γρήγορα θα καταλάβουν το παιχνίδι σου θα πάρουν το πληγωμένο σαρκιο τους ή ότι άλλο παραμέσα κατάφερες να πλήξεις, να τσαλακώσεις ή και να ματώσεις και θα αποχωρήσουν διακριτικά αξιοπρεπώς αλλά και δια παντός από δίπλα σου αφήνοντας σε να ψάχνεσαι για αυτό που σου συνέβη και σου χαλάσε.την “πίστα διασκέδασης”.
Γιατί αυτά τα καλά παιδιά είναι το ζύγι για την αρρώστια του κόσμου.
Για ό,τι ξερναει όλο και περισσότερο αυτή η παλιοκοινωνια πού ψάχνει περισσότερο από ποτέ άλλοτε να βρει όρια, ταυτότητα και αύριο.
Γιατί αυτά τα τα περιβόητα καλά παιδιά θα οδηγήσουν στο αύριο.
Γιατί κανένα αύριο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς συνύπαρξη και αγάπη.
Και αν εσύ δεν μπορείς να τα βρεις ούτε με τα άντερα σου, αν βλέπεις παντού τελώνια και αμφισβητείς ό,τι καλό σου λένε ή σου δείχνουν, αν θεωρείς ότι τα καλά παιδιά λιγοστεύουν ή ακόμη χειρότερα ότι είναι εύκολη λεία για να αποκτήσεις περισσότερη δύναμη ή και επιβεβαιωση για την κατάντια του κόσμου μην παίρνεις φορά σε παρακαλώ.
Θα έρθει η ίδια η ζωή να σε διαψεύσει.
Και γιατί το καλό όταν αποκτά υπόσταση (αυτο μωρέ το αφελες, τo χαζούλη, το αλαφροισκιωτο, το σχεδόν παράταιρο και ίσως παλαβό, το ακατανόητο ντε) εντέλει θα νικήσει!
Φυσικός νόμος.
Και εσύ θες να ‘σαι με τους νικητές στο τέλος έτσι δεν είναι;
ΥΓ. Γιώργο Καραγιώργο είσαι ο κυριότερος λόγος για την ύπαρξη αυτού του κειμένου και σ’ ευχαριστώ από καρδιάς.
Ένας Γιάννης Πλούταρχος το τραγούδησε, εσύ, με έβαλες να γράψω αφού με ταυτισες μ’ αυτό.
