Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Δεν είναι δύσκολος.
Ούτε είναι το “παζλ” που περιμένει να τον λύσεις.
Δεν είναι κομμάτι κάποιας βαθιάς γοητείας το πώς χάνεται, το πώς δεν μιλάει, το πώς σε κρατάει στο λίγο.
Είναι απλά… μη διαθέσιμος.
Συναισθηματικά και ουσιαστικά.
Κι όσο εσύ προσπαθείς να τον καταλάβεις, να του δώσεις χώρο, να τον «ξεκλειδώσεις», εκείνος απλώς δεν είναι εκεί.
Μη βαφτίζεις την απουσία του ενδιαφέρον.
Μη βαφτίζεις τις σιωπές του βάθος.
Δεν έχει τίποτα να σου δώσει — κι αυτό δεν είναι τραγωδία, είναι αλήθεια.
Κι εσύ τι κάνεις;
Περιμένεις.
Ελπίζεις.
Ποντάρεις στα λίγα.
Νομίζεις ότι θα αλλάξει. Ότι θα νιώσει. Ότι θα σε δει.
Αλλά δεν θα το κάνει.
Όχι γιατί φταις εσύ, ούτε γιατί του λείπει κάτι.
Απλώς, δεν είναι εδώ για να δώσει.
Είναι εδώ για να πάρει — χρόνο, θαυμασμό, προσοχή.
Και θα χάνεις.
Θα χάνεις λεπτά, μέρες, κομμάτια από σένα.
Μέχρι που θα μείνει μόνο η σκιά μιας γυναίκας που έδινε σε κάποιον που απλώς δεν ήθελε.
Μη διαθέσιμος δεν σημαίνει “αξίζει να παλέψεις”.
Σημαίνει “τρέξε όσο πιο γρήγορα μπορείς”.
Γιατί η αγάπη δεν είναι λαβύρινθος.
Είναι δρόμος.
Κι αυτός δεν περπατά δίπλα σου.
