Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Άκου φίλε, έχω κάτι να σου πω..
Μη μένεις μόνο όταν δεν έχεις που αλλού να πας. Μη μένεις όταν από πείσμα διεκδικείς μια θέση ακόμα στο παράδεισο. Μη μένεις για να μην είσαι μόνος ή επειδή κάπου στη πορεία φοβήθηκες τη μοναξιά και τρόμαξες. Η μοναξιά αγόρι μου, γίνεται φίλη ακόμα και αν γύρω σου υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που ψάχνουν από κάπου να πιαστούν.
Μη μένεις επειδή κάπου παρακάτω η καθημερινότητά, σου γίνει συνήθεια και μάθεις να ζεις με αυτή. Επειδή τάχα μου εξαπατήθηκες από έναν έρωτα τυφλό που στη συνέχεια έγινε ρουτίνα και τον βαρέθηκες. Μη μένεις επειδή η συντροφιά είναι η μόνη σου επιλογή και δεν έχεις μάθει μόνος. Μη μένεις από φόβο μη τυχόν παρακάτω συναντήσεις κάποια χειρότερη από μένα και αναπολήσεις στιγμές που ζούσες, από ανάγκη.
Σε παρακαλώ, λοιπόν, άνθρωπε, εάν μπορείς μείνει γιατί το θες. Μείνε, επειδή η επιλογή που έκανες ήταν αυτή που έψαχνες για χρόνια και είσαι χαρούμενος που επιτέλους τη βρήκες.
Μείνε όταν δε θέλω, άνθρωπο να δω. Όταν τις μέρες μου, τις επισκιάζει το σκοτάδι. Όταν τις νύχτες ξυπνάω από τους εφιάλτες μου, επειδή κάποιοι μου στέρησαν τα όνειρά μου.
Μείνε για να μου κρατάς το χέρι, κάθε φορά που θα σε έχω ανάγκη, και όχι επειδή είσαι ο σύντροφός μου και είθισται πως πρέπει.
Μείνε για να μου αποδείξεις, ότι στην εποχή του χώρια υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά.
Μείνε για να λέμε στα παιδιά μας, ότι παρά τις δύσκολες μέρες που υπήρχαν, εμείς αντέξαμε για χρόνια.
Μείνε, γιατί αγάπη μου, οι μεγάλοι έρωτες δε γράφτηκαν απλά για να πουλήσουν, αλλά για να δείξουν, ότι τα μεγάλα πράγματα χτίζονται πάνω σε κινούμενη άμμο, που όσο και αν κάθε φορά τους παίρνει το κύμα, εκείνοι συνεχίζουν όρθιοι, παλεύοντας για μια μέρα ακόμη.
