Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι που, ό,τι κι αν γίνει, θα βρεθούν στη γωνία του φταίχτη. Εκείνοι που κουβαλάνε την ευθύνη για τα λάθη, τις παρεξηγήσεις, τις αποστάσεις. Λες και η ζωή τούς έχει γράψει στο DNA τους: “Εσύ θα φταις πάντα.”
Αν η σχέση διαλυθεί, έφταιγαν γιατί δεν προσπάθησαν αρκετά.
Αν έμειναν, έφταιγαν γιατί ανέχτηκαν πολλά.
Αν έφυγαν, έφταιγαν γιατί δεν έδωσαν ακόμα μια ευκαιρία.
Αν αγαπήθηκαν, έφταιγαν γιατί αγάπησαν λάθος.
Αν δεν αγαπήθηκαν, έφταιγαν γιατί δεν έδωσαν περιθώρια.
Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν περιθώριο να είναι απλά ανθρώπινοι. Πρέπει να είναι ήρωες. Να αποδεικνύουν συνέχεια την αξία τους. Να χτίζουν πάνω σε χαλάσματα και να δικαιολογούν όλους τους σεισμούς που τους ρήμαξαν.
Και στο τέλος, ακόμα κι όταν φύγουν, φταίνε πάλι.
Φταίνε γιατί δεν αντέχουν άλλο να σηκώνουν το βάρος της συλλογικής αθωότητας.
Φταίνε γιατί τόλμησαν να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους να ζήσουν χωρίς να απολογούνται.
Φταίνε γιατί αποφάσισαν να μην είναι πια οι βολικοί.
Αλλά ξέρεις κάτι;
Δεν φταίνε εκείνοι.
Φταίνε οι άλλοι. Αυτοί που έμαθαν να ζουν βρίσκοντας πάντα κάποιον που θα κουβαλήσει το δικό τους βάρος.
Φταίνε οι βολεμένοι, που έμαθαν να μην αναλαμβάνουν ευθύνη ποτέ.
Φταίνε εκείνοι που τους έμαθαν ότι η αγάπη είναι ένας αγώνας, όπου ο ένας πρέπει να ματώνει και ο άλλος να δρέπει τους καρπούς.
Και ξέρεις ποια είναι η αλήθεια;
Κάποιοι δεν γεννήθηκαν για να φταίνε.
Γεννήθηκαν για να αντέχουν.
Μέχρι τη στιγμή που αποφασίζουν να μην αντέξουν άλλο.
Και τότε… όλος ο κόσμος καταλαβαίνει τι πραγματικά σημαίνει φταίξιμο.
