Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Λίγη ανεμελιά χωρίς τύψεις…
Σαν να αφήνω για λίγο κάτω ό,τι με βαραίνει. Όχι γιατί λύθηκε. Αλλά γιατί δεν αντέχω άλλο να το κουβαλάω συνέχεια. Θέλω μια ανάσα που δεν θα την εξηγώ σε κανέναν.
Έμαθα να είμαι υπεύθυνη για όλα. Για όσα λέω, για όσα δεν λέω, για όσα κρατάω μέσα μου. Να σκέφτομαι πριν κινηθώ, να ζυγίζω πριν νιώσω. Να κουβαλάω συνέπειες ακόμα και για πράγματα που δεν ήταν ποτέ δικά μου.
Και κάπου εκεί, ξέχασα το ελαφρύ.
Εκείνο το κομμάτι που γελάει χωρίς λόγο. Που κάνει μια επιλογή χωρίς να ψάχνει αν είναι σωστή. Που ζει για λίγο χωρίς να υπολογίζει τι θα ακολουθήσει.
Δεν θέλω πολλά.
Μια στιγμή που να μην την αναλύσω. Μια απόφαση που να μην την υπερασπιστώ. Μια βόλτα χωρίς προορισμό. Μια κουβέντα που δεν θα την γυρίσω ξανά και ξανά στο μυαλό μου μετά.
Να με αφήσω λίγο ήσυχη.
Χωρίς να με μαλώσω. Χωρίς να με κρίνω. Χωρίς να μου πω πως “δεν έπρεπε”.
Γιατί αυτή η φωνή μέσα μου, αυτή που πάντα ελέγχει, δεν κουράζεται ποτέ. Αλλά εγώ κουράστηκα να την ακούω συνέχεια.
Κι έτσι, επιλέγω κάτι μικρό.
Να κάνω χώρο για την ανεμελιά. Να την αφήσω να μπει χωρίς να της ζητήσω εξηγήσεις. Να μην την βαφτίσω επιπολαιότητα. Να μην την φοβηθώ.
Γιατί δεν είναι αδυναμία να χαλαρώνεις.
Είναι δύναμη να ξέρεις πότε να αφήνεσαι.
Και αν αύριο επιστρέψουν όλα, αν με περιμένουν πάλι τα ίδια, θα τα βρω. Δεν φεύγουν.
Αλλά σήμερα, θέλω κάτι άλλο.
Λίγη ανεμελιά.
Και αυτή τη φορά, χωρίς τύψεις.
