Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, στο τραγούδι «τράβα σκανδάλη», υποστηρίζει ότι δεν χωρίζουν (τόσο απλά) οι ζωές των ανθρώπων, που αγαπήθηκαν με τόσο κόπο . Κι όμως . Άνθρωποι που αγαπήθηκαν πολύ, στο τέλος χώρισαν . Άνθρωποι που πέρασε η σχέση τους από πολλά κύματα, στο τέλος χώρισαν .
Γιατί γίνεται αυτό; Πολλές οι αιτίες . Άλλοι θα πουν :«έκανε τον κύκλο της η σχέση », άλλοι θα επικαλεστούν ασυμφωνία χαρακτήρων και άλλοι θα μιλήσουν για εξωγενείς παράγοντες. Γεγονός είναι, ότι οι άνθρωποι με την ίδια ευκολία που αγαπιούνται ή δίνουν όρκους αιώνιας πίστης και αφοσίωσης , με τον ίδιο τρόπο λένε «τέλος» και «πάμε παρακάτω» . Αυτή είναι η ζωή , μια ¨πάνω¨ και μια ¨κάτω¨, όπως λέει και ο Μουζουράκης . Μια διαπίστωση ,θα έλεγα, περισσότερο ρεαλιστική παρά πεσιμιστική .
Δεν μπορούν ,φυσικά, όλες οι σχέσεις να διαρκούν για πάντα , κάποιες δεν αντέχουν στο χρόνο. Είμαστε και σε μια εποχή που μας είναι πιο εύκολο να «πετάξουμε» κάτι από το να το «επιδιορθώσουμε» , άσχετα αν το επόμενο που θα βρούμε μπορεί να είναι χειρότερο, από αυτό που δεν «μπορέσαμε» να «επιδιορθώσουμε».
Σε όλα αυτά, βάλτε και το ότι λίγοι είναι σε θέση να κατανοήσουν την σημασία της ενσυναίσθησης, σε μια σχέση, βάζοντας στο τέλος της ημέρας τον εγωισμό τους πάνω από όλα , ίσως γιατί έχουν μάθει να αγαπούν υπό όρους και όταν τα πράγματα είναι βολικά . Δεν πρέπει από την άλλη όμως να ξεχνάμε και τους ανθρώπους που πάλεψαν πολύ για να είναι μαζί , τα έβαλαν κάτω πολλές φορές, αλλά δυστυχώς δεν τους βγήκε . Πολλές φορές για να είναι δύο άνθρωποι μαζί δεν αρκεί μόνο να το θέλουν, πρέπει και να μπορούν .
Κλείνοντας λοιπόν θα λέγαμε ότι ένας χωρισμός μπορεί να είναι αναπόφευκτος ακόμη και για όσους αγαπήθηκαν πολύ . Τίποτα δεν είναι δεδομένο στη ζωή και πρέπει να είμαστε συμβιβασμένοι με την ιδέα ότι μπορεί να χάσουμε ανθρώπους (από την ζωή μας) που κάποτε αγαπήσαμε πολύ . Αυτό δεν το λέμε μοιρολατρικά αλλά ρεαλιστικά. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε σε μια τέτοια περίπτωση , είναι να κρατήσουμε τα «καλά» της σχέσης μας και να συνεχίσουμε τη ζωή μας . Έτσι δίνουμε αξία σε ό,τι ζήσαμε και παράλληλα «επιτρέπουμε» στον εαυτό μας να ζήσει άλλα καλύτερα .
