Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή
Μην ψάχνεις στα λόγια μου να δεις αν σ’ αγαπάω. Η αγάπη μου για σένα δε χωράει σε λέξεις, δεν έχει πόσο, ούτε πώς, ούτε γιατί. Δε μετριέται, δεν συγκρίνεται, δεν εξηγείται.
Σ΄αγαπάω σε κάθε ανάσα που παίρνω, σε κάθε νέο ξημέρωμα, σε κάθε καλημέρα και καληνύχτα που σου ψιθυρίζω, σε κάθε μέρα που αρχίζει και τελειώνει με τη σκέψη σου. Σ΄αγαπάω μ΄έναν τρόπο που δεν ήξερα καν ότι υπάρχει. Απόλυτα, ολοκληρωτικά, αμετάκλητα, αδιαπραγμάτευτα.
Γιατί συναντηθήκαμε και μηδένισες τα πάντα. Σα να διέγραψες όλο το παρελθόν, σαν να ξεκίνησα να ζω εκείνη τη στιγμή που με πήρες αγκαλιά.
Κι έγινε αυτή η αγκαλιά σου ο κόσμος όλος. Άπλωσες τα χέρια σου και με τράβηξες κοντά σου. Μ’ έσφιξες πάνω σου, και κόλλησες όλα τα σπασμένα μου κομμάτια. Κι ύστερα με χάιδεψες απαλά κι έπαψα να πονάω. Μου μίλησες ψιθυριστά κι έπαψα να φοβάμαι. Μου χαμογέλασες και μ΄έμαθες να ονειρεύομαι.
Μαζί σου έμαθα να μη φοβάμαι τις σιωπές. Γιατί η αγάπη δε χρειάζεται φωνές για να ακουστεί. Αρκεί ο χτύπος της καρδιάς για να τη νιώσεις.
Με σένα τόλμησα να βγω από τα όρια της λογικής και να αφεθώ σε συναισθήματα πρωτόγνωρα. Γιατί δε σου ταιριάζει τίποτα μέτριο, τίποτα λίγο. Με σένα όλα τα ζω πολύ, με μια ένταση που με καθηλώνει. Κι αν κάποτε φοβόμουν να ρισκάρω, τώρα μαζί σου πέφτω στο κενό μόνο και μόνο για να βρεθώ στην αγκαλιά σου.
Μαζί σου γέμισε η ζωή μου χρώματα. Έπαψε πια να είναι γκρίζα και μουντή. Γέμισε με όλες τις αποχρώσεις του πάθους, του έρωτα, της χαράς κι έγινε πολύχρωμη σαν ουράνιο τόξο.
Με σένα έμαθα να είμαι αληθινή, να μη χρειάζομαι μάσκες και χαμόγελα προβαρισμένα στον καθρέφτη. Γιατί κατάφερες και είδες τις αλήθειες μου. Δε φοβήθηκες ν΄αγγίξεις τις ρωγμές μου. Με κοίταξες κατάματα και διάβασες όλα όσα φοβόμουν να σου πω. Κι ύστερα με πήρες απ’ το χέρι και μου φόρεσες φτερά για να πετάξω μαζί σου.
Μαζί φτιάχνουμε μια ζωή απ΄την αρχή. Έναν κόσμο που να χωράει τα όνειρά μας. Με μια αγκαλιά που γαληνεύει τις φουρτούνες μας κι ένα φιλί που ξεσηκώνει τις αισθήσεις μας και μας ενώνει μ΄έναν άρρηκτο δεσμό. Γιατί σ΄αγαπώ… γιατί μ΄αγαπάς… κι αυτό μας φτάνει.
Κι αν με ρωτήσουν πώς με λένε, πως είμαι δικιά σου θα πω. Να φωνάξω πως είμαι δικιά σου θέλω, κι ότι είμαι ερωτευμένη κι ευτυχισμένη μαζί σου.
Γιατί τώρα πια ορίζομαι απ’ το δικό σου όνομα.
