Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου
Κάποια μέρα, όλα θα είναι διαφορετικά.
Θα έχει τον πιο τέλειο καιρό, ανοιξιάτικο.
Θα έχω βάλει το καλό μου φόρεμα, εκείνο που πήρα και δε φόρεσα ποτέ.
Εκείνο που αγόρασα για να φορέσω το βράδυ της γιορτής σου.
Μα άλλαξες γνώμη και έφυγες με τους φίλους σου για την παραλία, τους χρωστούσες κέρασμα μου είχες πει,μαζί με μια μασημένη συγνώμη, κι έμεινε στη ντουλάπα πολύ καιρό.
Θα είναι λοιπόν μια μέρα γιορτινή, θα έχω την πιο αισιόδοξη διάθεση.
Μια τέτοια διάθεση για αλλαγή που δεν έχω ξανά νιώσει.
Από εκείνες που βαρέθηκες τα ίδια και τα ίδια και το παίρνεις απόφαση πως χρειάζεται μια μολύβια και όλα ξανά απ’την αρχή για να ανασάνεις.
Θα σου χαμογελάσω και θα σου δώσω το πιο τρυφερό μου φιλί.
Θα σου πω πως σε αγάπησα τόσο που ίσως δεν αγαπήσω ξανά κανέναν.
Μα θα είναι η τελευταία μας φορά, η τελευταία φορά που εγώ σε κοιτώ με αγάπη κι εσύ με έπαρση.
Βολεμένη στο φόρεμα με τα κόκκινα λουλούδια, θα είναι η τελευταία φορά που θα απογοητευτώ απο σένα.
Κάποια φορά θα είναι η τελευταία μας αλλά εσύ δε θα το ξέρεις, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν ήξερες ποιος ήσουν και πού πηγαίνεις.
Κι έτσι για πρώτη και τελευταία φορά δε θα ξέρω κι εγώ που πηγαίνω, θα ξέρω όμως πως κάνω μια νέα αρχή.
Κι εσύ για πρώτη και τελευταία φορά δε θα ξέρεις κι εγώ που πήγα.
Κάποια φορά θα είναι η τελευταία μας, οι άνθρωποι είναι γεμάτοι εκπλήξεις ακόμη και για τον ίδιο τους τον εαυτό.
