Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Υπάρχουν δυο ειδών άνθρωποι. Αυτοί που αναγνωρίζουν τα λάθη τους και που όταν κάνουν ένα σφάλμα το παραδέχονται και ζητούν συγγνώμη. Είναι οι άνθρωποι που διαθέτουν ενσυναίσθηση και που ξέρουν να δέχονται και την συγγνώμη των άλλων. Δυστυχώς όμως αποτελούν μειοψηφία στις μέρες μας!
Η άλλη κατηγορία ανθρώπων είναι αυτή που δεν «φταίει ποτέ» σε τίποτα. Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκουν πάντα έναν εύσχημο τρόπο να δικαιολογούν τον εαυτό τους, για τα λάθη του, νιώθοντας και καλά με αυτό. Φαίνεται τρελό να μην παραδέχεσαι, ότι φταις και εσύ κάπου, αλλά συμβαίνει. Το ακόμη πιο εξοργιστικό είναι, όταν πάνε να ρίξουν το φταίξιμο στους άλλους. Είναι το σημείο που η λογική σταματά και ξεκινά η παράνοια. Ειδικά αν διαθέτεις λίγο φιλότιμο, σου είναι εντελώς “ξένες” αυτές οι συμπεριφορές.
«Ρε φίλε, φταις και ζητάς και τα ρέστα; Είσαι καθόλου καλά;», σου έρχεται να πεις. Και το λες βέβαια, χωρίς να περιμένεις να βρεις το δίκιο σου. Απλά κάποια στιγμή σταματάς, γιατί καταλαβαίνεις ότι πια είναι θέμα εγωισμού (ίσως και αλαζονείας) το να μεταφέρεις το φταίξιμο, πάντα, στους άλλους. Στην τελική αν δεν καταλαβαίνει ένας άνθρωπος ότι φταίει, όσα και να του πεις, δεν πρόκειται να αλλάξει γνώμη. Μόνο το σάλιο σου θα χαλάσεις. «Άσε τον τρελό στην τρέλα του», που έλεγε και ένα λαϊκό άσμα. Μόνο έτσι θα βρεις σωτηρία.
Θέλει μπέσα, θάρρος και ψυχή να παραδεχτείς ένα σφάλμα και αυτά ελάχιστοι τα διαθέτουν. Αλλά μην κάνεις το άσπρο μαύρο. Μην πας να βγεις και από πάνω γιατί τότε το μόνο που θα καταφέρεις είναι να «κερδίσεις» την δυσαρέσκεια ή την αδιαφορία των άλλων .
Και πίστεψέ με! Δεν το θες καθόλου αυτό!
