Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Δεν το αποφάσισα.
Δεν κάθισα κάποιο βράδυ και είπα «από εδώ και πέρα, αυτός.» Δεν υπήρξε κάποια στιγμή που σήκωσα το χέρι και επέλεξα. Απλώς κάποια μέρα κατάλαβα ότι είχε γίνει. Ότι κάτι μέσα μου είχε ήδη πάρει την απόφαση πολύ πριν το αντιληφθεί το μυαλό μου.
Η ψυχή δε ζητάει άδεια.
Κι έμαθα. Τον τρόπο που σκέφτεσαι, τον τρόπο που πονάς, τον τρόπο που αγαπάς χωρίς να το λες. Έμαθα ποιος είσαι γιατί με άφησες να σε δω. Με πλησίασες και άλλαξε η κοσμοθεωρία μου.
Η ψυχή πηγαίνει όπου νιώθει ασφαλής.
Κι εγώ νιώθω ασφαλής μαζί σου. Όχι γιατί μου το υποσχέθηκες. Όχι γιατί έπρεπε να αποδείξω κάτι για να με θέλεις. Αλλά γιατί με δέχεσαι ολόκληρη. Γιατί χώρεσες και τις σκιές μου, όχι μόνο το φως. Γιατί όταν έκλεισα την πόρτα δεν έφυγες. Περίμενες.
Δε θυμάμαι πότε έπαψε να είναι μόνο δική μου. Θυμάμαι μόνο ότι, δίπλα σου, ένιωθε επιτέλους ολόκληρη.
Την πήρες με το που κατάλαβα ότι μπορώ να είμαι εγώ δίπλα σου. Όχι αυτή που χαμογελάει πάντα, όχι αυτή που έχει πάντα μια καλή κουβέντα να πει, όχι αυτή που κρύβει ό,τι πονάει για να μην ενοχλήσει. Αυτή που κάποιες μέρες σιωπά όταν πρέπει να μιλήσει, που φοβάται περισσότερο απ’ όσο παραδέχεται, που δεν είναι πάντα εύκολη. Εγώ. Ολόκληρη.
Κι εσύ την κράτησες.
Χωρίς να τη σφίξεις για να μη φύγει. Χωρίς να ζητήσεις περισσότερα από όσα μπορούσα να δώσω. Απλώς την κράτησες σαν κάτι που αξίζει να προσέχεις.
Γι’ αυτό η ψυχή μου σου ανήκει.
