Γράφει η Άννα Παπαϊωάννου
Όλα ξεκινούν και τελειώνουν εκεί.
Στο αμοιβαίο.
Στη στιγμή που κοιτάς τον άλλον στα μάτια και ξέρεις πως δεν είσαι μόνος σου σε αυτό που νιώθεις. Πως δεν είσαι ο μόνος που προσπαθεί, ο μόνος που δίνει, ο μόνος που καίγεται.
Γιατί ο έρωτας δεν είναι μισός. Δεν είναι μονόπλευρος, δεν είναι επιλεκτικός, δεν είναι παιχνίδι για έναν.
Ό,τι δεν είναι αμοιβαίο, είναι καταδίκη.
Είναι αναμονή για μηνύματα που δεν έρχονται, είναι προσμονή για μια αγκαλιά που δεν ανοίγει ποτέ. Είναι να γεμίζεις το κενό με “ίσως”, “μπορεί”, “θα δούμε”. Είναι να πείθεις τον εαυτό σου πως κάτι υπάρχει, ενώ ξέρεις βαθιά μέσα σου πως αν ήταν πραγματικό, δεν θα χρειαζόταν να το εξηγήσεις.
Γιατί αυτό που είναι αμοιβαίο δεν σε αφήνει να αναρωτιέσαι.
Δεν σου δημιουργεί αμφιβολίες, δεν σε κρατάει στο σκοτάδι, δεν σε κάνει να ψάχνεις δικαιολογίες για συμπεριφορές που δεν αξίζεις.
Το αμοιβαίο σε γειώνει, αλλά και σε εκτοξεύει.
Είναι εκείνη η ηρεμία που νιώθεις όταν ξέρεις πως δεν πολεμάς μόνος σου. Είναι εκείνο το χαμόγελο που σκάει αυθόρμητα γιατί, χωρίς να χρειαστεί να το ζητήσεις, σε θέλουν όσο θέλεις κι εσύ.
Και δεν λέω πως όλα είναι εύκολα. Δεν λέω πως οι σχέσεις δεν έχουν σκαμπανεβάσματα.
Αλλά ξέρω πως όταν κάτι αξίζει, δεν το παλεύει μόνο ένας.
Όταν κάτι έχει λόγο να υπάρχει, δεν χρειάζεται να το κυνηγάς σαν να μην είναι δικό σου.
Γι’ αυτό, κράτα το καλά στο μυαλό σου:
Η ευτυχία δεν μετριέται σε χρόνια, σε στιγμές, σε λόγια.
Μετριέται σε ένα και μόνο πράγμα.
Σε αυτό που είναι αμοιβαίο.
