Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Μη με ρωτάς γιατί χρειάζομαι την ηρεμία μου.
Αν πρέπει να στο εξηγήσω, τότε μάλλον είσαι ένας απ’ τους λόγους που την χρειάζομαι.
Και δεν στο λέω με θυμό.
Στο λέω με αλήθεια. Με εκείνη τη σιωπηλή, πικρή διαπίστωση που σε αφήνει να στέκεσαι λίγο πιο πίσω από το όριο.
Υπάρχουν άνθρωποι που σε ηρεμούν με την παρουσία τους.
Που κάθονται δίπλα σου και, χωρίς να μιλάνε, σου μεταφέρουν γαλήνη.
Που δεν φορτώνουν τις στιγμές σου με θόρυβο, με άγχη, με αχρείαστα “πες μου τώρα τι έχεις”.
Και υπάρχουν κι άλλοι.
Που σε εξαντλούν.
Με την πίεση, με την κριτική, με την απαίτηση να εξηγείς κάθε σου σιωπή.
Δεν είμαι υποχρεωμένος να απολογούμαι επειδή θέλω να σιωπήσω.
Δεν είμαι υποχρεωμένος να ανοίγομαι κάθε φορά που κάτι μέσα μου με βαραίνει.
Και σίγουρα δεν χρωστάω εξηγήσεις όταν αποσύρομαι για να αναπνεύσω.
Η ηρεμία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη.
Και αν δεν το βλέπεις, τότε ίσως δεν έχεις μάθει να σέβεσαι τα όρια των άλλων.
Δεν τα έβαλα μαζί σου.
Αλλά αν κάθε φορά που χρειάζομαι ηρεμία, αισθάνομαι πως πρέπει να σε καθησυχάσω,
να σε πείσω ότι δεν φταις,
να διαχειριστώ και το δικό σου άγχος πάνω στο δικό μου,
τότε με συγχωρείς, είσαι μέρος του προβλήματος.
Γιατί η ηρεμία δεν χρειάζεται εξηγήσεις.
Χρειάζεται χώρο.
Ανθρώπους που σέβονται τη σιωπή, που δεν ρωτούν με επιμονή αλλά περιμένουν με αγάπη.
Δεν μετριέται η σχέση στο πόσο μιλάμε, αλλά στο αν μπορούμε να σιωπούμε μαζί χωρίς να φοβόμαστε.
Οπότε… αν αναρωτιέσαι γιατί κλείνομαι στον εαυτό μου,
αν σε ενοχλεί που δεν θέλω να μιλήσω,
σκέψου λίγο:
μήπως δεν είσαι αυτός που θα με ηρεμήσει, αλλά αυτός που με κάνει να παλεύω για να βρω ξανά τη γαλήνη μου;
