Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Και αν ακόμα βγαίνει ο ήλιος είναι γιατί σε γουστάρει ο καιρός και θέλει να βλέπει να χαμογελάς, ακόμα και αν εσύ χαμογελάς εκείνες τις βροχερές ημέρες καθισμένος στην γωνιά σου πίνοντας εκείνο το σπιτικό λικέρ πικραμύγδαλου που σου χάρισαν, εκείνο που φτιάχτηκε στον ήλιο από δυο χέρια παλαιάς κοπής, που ξέρουν τι πάει να πει προσπάθεια, αγάπη, επιμονή, υπομονή, πράξεις και και και…
Γιατί; Γιατί εκείνοι οι παλαιάς κοπής γνωρίζουν να νιώθουν, να βλέπουν πίσω από τα βλέμματα, να δίνουν σημασία στις πράξεις και όχι στα λόγια σαν το λικέρ που θέλει χέρια για να γίνει, που το φτιάχνεις με πράξεις και όχι με λόγια γιατί δεν είσαι η μάγισσα Κλο Κλο να απλώνεις το ραβδί σου και να φτιάχνουν όλα με ένα αμπρα καταμπρα.
Να περιμένεις ως δια μαγείας να γίνει κάτι χωρίς να πιάνεις στα χέρια σου εκείνο το οτιδήποτε που τα κατασκευάζει όλα ή έστω προσπαθεί να τα φτιάξει.
Τα λόγια είναι πολύ ωραία, ηχούν στα αυτιά σαν μελωδία που πάει ξανά και ξανά στο μυαλό και το τρελαίνει και κατεβαίνει στην καρδιά που μένει και περιμένει να γίνει εκείνο το θαύμα αλλά δεν γίνεται και το μπουκάλι με το λικερ ξεραίνεται από τον ήλιο και σπάει και ανοίγει και χύνεται και τρέχει, τρέχει να σωθεί από το σπασμένο μπουκάλι και εξατμίζεται και δεν έχει άλλο πια.
Έτσι είναι η ζωή φίλε μου, λικέρ πικραμύγδαλο, γλυκόπικρη, μέσα σε ένα όμορφα φτιαγμένο μπουκάλι περιτριγυρισμένο με χρυσάφια που αν ραγίσει, τρέχει από μέσα του.
Έτσι είναι η ζωή. Προχώρα με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια στον ουρανό, βρεγμένα ή όχι δεν έχει σημασία.
Γλυκόπικρο, λικέρ…
